Χιλιάδες δυο αλήθειες ο πόνος μου γεννάει

17

Οι στιγμές είναι δύσκολες για όλους όσοι εδώ και λίγα λεπτά της ώρας το έβαλαν για τα καλά στο μυαλό τους. Ο Άρης δεν θα βρίσκεται του χρόνου στην Super League. Ο Άρης, που σε λίγα 24ωρα γίνεται 100, νιώθει για τα καλά πλέον μία ακόμη πίκρα. Ή για την ακρίβεια ο κόσμος του. Αυτοί που περίμεναν μέχρι και σήμερα ένα θαύμα. Δυστυχώς, θαύματα δεν γίνονται στη σημερινή εποχή…

Το παραμύθι είχε δράκο κι αυτός ήταν κακός. Πολύ κακός. Ευθύνες; Πολλές, σε όλους και για όλα. Δεν έμαθε κανείς από τα λάθη του. Και το αποτέλεσμα ήταν τελικά αυτό.

Και τώρα τι; Τι κάνουμε; Ποιο θα είναι το μέλλον; Πού, ποιος, πώς, με ποιον τρόπο; Ερωτήσεις, που για την ώρα δεν έχουν απάντηση. Όταν λοιπόν απαντηθούν όλα τα παραπάνω, τότε θα καταλάβουμε και που βαδίζει ο Άρης.

Αν αγαπάτε τον Άρη, όποιοι κι αν είστε πρέπει από το πρωί κιόλας να βρείτε τους τρόπους να “σώσετε” την ομάδα. Και δεν εννοώ αγωνιστικά, διότι αυτό δεν γίνεται. Αναφέρομαι σε αυτούς που διοικούν ή θέλουν να διοικήσουν. Αν αγαπάτε τον Άρη λυτρώστε τον. Από χθες έπρεπε να βγείτε στους δρόμους και να βρείτε την λύση. Σκόρδας λέγεστε, ΚΜΑ, ΑΣ, όπως και να σας λένε, όποιοι κι αν είστε. Αλήθεια τι κάνατε; Με τι ασχοληθήκατε; Ψαχτήκατε καθόλου; Όλοι μιλούν για την ανάγκη παρουσίας επενδυτή. Ενός λεφτά δηλαδή, που θα τα χώσει. Ασχολήθηκε άραγε κανείς σοβαρά με το ζήτημα; Έψαξε κανείς να βρει επενδυτή;

Σε αναμονή απαντήσεων…

Για το τέλος δυο λόγια από κάποιον, που αν ζούσε, σίγουρα θα ήταν Αρειανός:

Εγώ με τις ιδέες μου κι εσείς με τα λεφτά σας, νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας, δε θέλω την κουβέντα σας, ούτε τη γνωριμιά σας.

Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει, κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει. θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι και άμα ξεμεθύσω σας λέω και γκοντμπάι.

Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει, Θα απολύσω κι όποιον με περιγελάει, χιλιάδες δυο αλήθειες ο πόνος μου γεννάει.