Η μεταφυσική σύμπτωση στον ΠΑΟΚ, που μας την χάλασαν κι’ αυτήν

Δι’ ασήμαντον αφορμήν

«…Ήταν το τελευταίο λεπτό ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, στο γήπεδο του ΠΑΟΚ, στην περιοχή Τούμπα της Θεσσαλονίκης, την Κυριακή 2 Μαΐου του 1976. Ενός πολύ κρίσιμου αγώνα, ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ.

Οι φιλοξενούμενοι παίκτες, μετά από μια σέντρα στην περιοχή τους, απέκρουσαν προς τα πίσω και πλάγια τη μπάλα η οποία πήγαινε να βγει κόρνερ, περνώντας δίπλα από το αριστερό δοκάρι της εστίας τους. Την τελευταία στιγμή, πετάχτηκε σαν σαΐτα ο βραζιλιάνος γκολτζής του ΠΑΟΚ, ο Γκουερίνο, την άγγιξε λίγο και την έστειλε στο βάθος της εστίας.

Γκοοοολ! Οι φίλαθλοι πετάχτηκαν έξαλλοι από χαρά, όσο ποτέ άλλοτε.

Με το γκολ αυτό ο ΠΑΟΚ γινότανε ο Πρωταθλητής της Ελλάδος.

Αμέσως, ο Γκουερίνο έτρεξε, σκαρφάλωσε στα κάγκελα και πανηγύρισε με τους τρελούς από τη χαρά τους φιλάθλους. Ανάμεσά τους στην κερκίδα, λίγο πιο πάνω, ένα μικρό – μεγάλο πια – Παοκτσάκι ένιωθε σαν να ζει μέσα σε ένα όνειρο.

Το γκολ αυτό ήταν ίσως το πιο σημαντικό ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα γκολ που μπήκαν εκείνη την Κυριακή σε όλη την Ευρώπη. Όχι μόνο διότι όριζε έναν πρωταθλητή. Ήταν το πιο σημαντικό διότι πραγματοποιούσε το όνειρο 50 χρόνων, ενός ολόκληρου λαού. Ολοκλήρωνε μέσα από μεγάλο αγώνα, δυσκολίες, αδικίες, όνειρα, χαρές και λύπες μια πορεία σαν παραμύθι.

Ο ΠΑΟΚ, το καμάρι και το στήριγμα των προσφύγων, ήτανε πια πρωταθλητής.

Το μικρό Παοκτσάκι βρέθηκε κι αυτό στα ουράνια. Έκλεισε τα μάτια του και μονομιάς ξεχύθηκαν χείμαρρος από το μυαλό του οι αναμνήσεις και οι εικόνες…

…εικόνες αυτής της μεγάλης διαδρομής που την είχε ζήσει όλη από κοντά. Από ένα κυριακάτικο απόγευμα του 1966 που 8χρονο παιδάκι τον πήγε για πρώτη φορά ο πατέρας του στο γήπεδο. Στην Τούμπα. Όταν μαγεύτηκε από τον ΠΑΟΚ».

Απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου μου παιδικού παραμυθιού, «Το μικρό ΠΑΟΚτσάκι»,

Πάμε ξανά

Περάσανε 42 ολόκληρα χρόνια. Ο ΠΑΟΚ πήρε ακόμη ένα πρωτάθλημα, το 1985. Πήρε και τρία Κύπελλα. Έκανε καλές ομάδες, επιτυχίες και καλό όνομα στην Ευρώπη. Ωστόσο από το τελευταίο του πρωτάθλημα μετράνε 33 χρόνια. Η ιστορία αρχίζει να επαναλαμβάνεται…

Ο πόθος των φιλάθλων του να τον καμαρώσουν και πάλι στην κορυφή είναι τόσο μεγάλος όπως ήταν ο πόθος των προσφύγων, τότε, στην αρχή. Από το 1926 που τον ίδρυσαν μέχρι το 1976. Στο διάστημα αυτό άλλες τρεις τέσσερις φορές ο ΠΑΟΚ έφθασε ξανά κοντά στον τίτλο του πρωταθλητή. Την μία του το στέρησε πάλι, ένας διαιτητής, ο Σπαθας, στο γήπεδο Χαριλάου. Την άλλη, μια ποινή -3 βαθμών. Στα τελευταία χρόνια τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα καθώς μια μεγάλη συμμορία, μια ‘Παράγκα’ όπως τη λένε οι φίλαθλοι, ελέγχει τα πάντα μην αφήνοντας καμιά ομάδα πέραν της πρωτεύουσας να προκόψει.

Και να όμως που φέτος τα πράγματα αλλάξανε. Η παράγκα έφυγε και η ομάδα του ΠΑΟΚ ‘πετάει’. Είναι πρώτος και είναι το μεγάλο φαβορί. Το όνειρο ξαναζωντανεύει και ζούμε στιγμές ’76. Το παρασκήνιο όμως δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Για μία ακόμη φορά.

Το πρώτο επεισόδιο έρχεται από τον Ολυμπιακό που αρνείται να παίξει μπάλα στο γήπεδο και καταστρέφει έναν αγώνα ‘δι ασήμαντον αφορμήν’. *

Δύο εβδομάδες αργότερα και λίγο πριν από το τέλος ο ΠΑΟΚ παίζει με την ΑΕΚ στην Τούμπα. Εξ’ αιτίας της τιμωρίας είναι δύο βαθμούς πίσω μα αν νικήσει δεν χάνει το πρωτάθλημα. Ο αγώνας είναι σκληρός και παρά τις ευκαιρίες το σκορ παραμένει στο 0-0.

Φτάνουμε στο 89ο λεπτό και η ομάδα κερδίζει κόρνερ. Μια σκέψη κυριαρχεί σε 30 χιλιάδες ΠΑΟΚτσήδες μέσα στο γήπεδο και χιλιάδες άλλους στην τηλεόραση. Ειδικά σ’  εκείνους που έζησαν τον αγώνα του ’73: ‘Ρε λές…’

Το τότε ‘μικρό ΠΑΟΚτσάκι’, μεγάλος πια είναι μέσα στο γήπεδο σκέφτεται πως είναι αδύνατον να επαναληφθεί ένα τέτοιο γεγονός. Μόνο ένας από μηχανής θεός των αρχαίων Ελλήνων θα μπορούσε να το σκηνοθετήσει. Ίσως και μια τρομερή συνομωσία του σύμπαντος.

Το κόρνερ χτυπιέται, ένας παίκτης του ΠΑΟΚ κερδίζει την κεφαλιά και η μπάλα πηγαίνει στα δίχτυα. Στο ίδιο λεπτό, στην ίδια εστία, στην ίδια γωνιά της ίδιας εστίας, με το ίδιο αποτέλεσμα. Ο ΠΑΟΚ πρωταθλητής. Τότε, 50 χρόνια μετά από την ίδρυσή του, τώρα πάλι μετά από 33 χρόνια.

Ο διαιτητής δείχνει την σέντρα και ο επόπτης τρέχει επίσης προς το κέντρο. Η Τούμπα βρίσκεται στα ουράνια όλη μαζί, ανεβασμένη σε ένα τεράστιο διαστημόπλοιο.

Δεν είναι μόνο το γκολ-νίκη-πρωτάθλημα. Είναι και το απίθανο ντεζαβού, το οποίο μόνο αν κάποιος έχει εντρυφήσει πολύ στα μεταφυσικά θα μπορούσε να το εξηγήσει.

Ένα άλλο ΠΑΟΚτσάκι, πολλά άλλα ΠΑΟΚτσάκια στις κερκίδες που έχουν ζήσει στα τελευταία χρόνια το ίδιο πάθος, τον ίδιο πόθο, την ίδια απογοήτευση και οργή από τις αδικίες, όπως εκείνο το ΠΑΟΚτσάκι στις κερκίδες του ’76, κλείνουν τα μάτια και στο μυαλό τους νοερά περνάνε όλες εκείνες οι εικόνες μιας άλλης, ίδιας διαδρομής.

Και τότε, τους επαναφέρει μια ιαχή: ‘Πουλημένε, πουλημένε’. Ο διαιτητής, μετά από πέντε ολόκληρα λεπτά ακυρώνει το γκολ.

Διαστρέφοντας κάθε ποδοσφαιρική λογική, μια και ποτέ δεν έχει ακυρωθεί έτσι ένα γκολ, διαπράττοντας τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική αδικία, μια και όλοι οι ειδικοί και ο παρατηρητής έχουν αποφανθεί ότι το γκολ είναι καθαρό και προς πείσμα του από μηχανής θεού των αρχαίων Ελλήνων, προς πείσμα της συνομωσίας του σύμπαντος και του Κοέλιο, προς πείσμα κάθε φυσικής λογικής και μεταφυσικής προσέγγισης και προς απογοήτευση δεκάδων γραφιάδων του ποδοσφαίρου και όχι μόνον, οι οποίοι θα χτυπούσαν εκατομμύρια φορές τα πλήκτρα των υπολογιστών για να ερμηνεύσουν το γεγονός, ΑΚΥΡΩΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΚΟΛ, ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ.

Οι αρχαίες τραγωδίες δεν είχανε πάντα αίσιο τέλος. Αντίθετα συχνά τελείωναν με μια μεγάλη θυσία, όπως η Ιφιγένεια.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία…..

*   ‘Δι ασήμαντον αφορμήν’: Τίτλος παλιάς ελληνικής φεστιβαλικής ταινίας

**  Φανταστείτε (οι πιο παλιοί) να μην ήταν οφ σάιντ ο Μαουρίσιο, να πήγαινε η μπάλα, μετά από την κεφαλιά του βαρέλα προς τα έξω, δίπλα από το δοκάρι, και να πεταγόταν να την έσπρωχνε αυτός στα δίχτυα….