Quo Vadis PAOK?

23

“Δηλαδή ο στόχος του ΠΑΟΚ φέτος είναι η δεύτερη θέση;”.

Η απορία του Πάνου Γιαννακόπουλου στη μεσημεριανή εκπομπή στο Ράδιο Θεσσαλονίκη ήταν εύλογη.

Ποιος θα απαντήσει άραγε υπεύθυνα; Σε λιγότερο από 10 μέρες ξεκινά η σεζόν με το πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι και στον ΠΑΟΚ κανείς δεν προσπαθεί να εξηγήσει στον κόσμο τι πρέπει να περιμένει και τι ακριβώς να στηρίξει. Γι΄ αυτό άλλωστε τα διαρκείας κόλλησαν στις 6.500, λίγο λιγότερα απ΄ όσα πουλούσε ο Γούμενος.

Στον σημερινό ΠΑΟΚ, εκτός από το κλασικό “τον Μάιο θα είμαστε καλά” του Αναστασιάδη, χωρίς να προσδιορίζεται ακριβώς το τι σημαίνει το “καλά”, κανείς δε μιλά. Ο Σαββίδης έχει να μιλήσει από τα περσινά πλέι οφ, πρόεδρος υπάρχει και δεν υπάρχει, τεχνικός διευθυντής ποιος είναι άραγε…

Ποιος σχεδιάζει αυτή την ομάδα, για να προσδιορίσει και το που πηγαίνει;

Κανονικά ο στόχος του ΠΑΟΚ θα έπρεπε να είναι η δημιουργία μιας ολοένα και πιο ανταγωνιστικής ομάδας, η οποία με λίγες προσθήκες κάθε εξάμηνο, σε 1-2 χρόνια θα ξεκινούσε τη σεζόν και θα έλεγε “φέτος θα σας πάρω παραμάζωμα όλους”.

(Να μην ξαναρχίσουμε τα ίδια με τους μαθητευόμενους μάγους που δεν άφησαν ούτε στάχτη, αλλά το να κλαίνε πάνε από τη στάχτη αυτοί που έκαναν πλάτες σ΄ αυτούς που ρήμαξαν τον ΠΑΟΚ, πάει πολύ)

Προς το παρόν, αυτό το “θα σας πάρω παραμάζωμα όλους” μπορεί να το λέει ακόμα ο Ολυμπιακός. Υποθέτω ότι όλοι έχουν πάρει γραμμή ότι η ψαλίδα ανοίγει.

Μόλις τελείωσε το φιλικό στο Λονδίνο με την ΚΠΡ, σκέφτηκα ότι μου άρεσε αυτό που έβγαλε ο ΠΑΟΚ. Μια συμπαγής ομάδα, που πίεζε καλά, που έβγαλε φάσεις, που ήταν καλύτερη από μια νεοφώτιστη της Πρέμιερ Λιγκ.

Σχεδόν αμέσως σκέφτηκα πόσο έπεσε ο πήχης ασυναίσθητα και στα δικά μου μάτια.

Ποιος μπορεί να βγει σήμερα και να πει ότι αυτός ο ΠΑΟΚ μπορεί να ανησυχήσει τον Ολυμπιακό. Και γιατί παρακαλώ να μην είναι ο στόχος του να τον ανησυχήσει;

Ποιος μπορεί να πει ότι αυτός ο ΠΑΟΚ μπορεί να είναι τόσο ανταγωνιστικός στην Ευρώπη, όσο ήταν ο ΠΑΟΚ των προηγούμενων χρόνων;

Έγραψα και στο προηγούμενο blog ότι ο ΠΑΟΚ αυτής της εποχής είναι μια συμπαθητική ομάδα, από την οποία, όμως, λείπει ΠΟΙΟΤΗΤΑ και ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ.

Ακόμη και χωρίς αυτά τα δύο, μια ομάδα μπορεί να κερδίσει την Καλλονή, την Νίκη Βόλου, και να αποκλείσει την Ζίμπρου.

Χωρίς αυτά τα δύο, όμως, καμιά ομάδα δεν γίνεται μεγάλη και κυρίως, καμιά ομάδα αυτού του βεληνεκούς, δεν κατάφερε να εμπνεύσει τους οπαδούς της.

Θα έλεγε κάποιος ότι ο φετινός ΠΑΟΚ επέλεξε το… νοικοκυριό και την ταπεινότητα, και θα συμφωνούσα, αν μιλούσαμε για τον ΠΑΟΚ του Γούμενου, ή τον ΠΑΟΚ της αυτοδιαχείρισης της εποχής Ζαγοράκη.

Μετά από δυο χρόνια χλαπάτσας, νομίζω ότι όλος ο κόσμος θέλει έναν ευρωπαίο ΠΑΟΚ, έναν ΠΑΟΚ με σπουδαίους παίκτες, έναν ΠΑΟΚ, που θα μπορεί να κρατήσει τον κάθε Στοχ, χωρίς να χρειάζεται να φέρνει μαζί του άλλα 5 ακριβοπληρωμένα παλτά, έναν ΠΑΟΚ που θα μπορεί να φέρνει κι αυτός Αμπιντάλ, Κασάμι και Αφελάι και ναι, να πουλάει Μήτρογλου και Μανωλά με 10+ εκατομμύρια.

Ο σημερινός ΠΑΟΚ, μετά από δύο χρόνια επενδύσεων, τι έχει να πουλήσει; Το τίποτα.

Μετά από δύο χρόνια χλαπάτσας, ο κόσμος θέλει να βλέπει έναν ΠΑΟΚ που θα παίζει επίσημους αγώνες με τη Νάπολι και την Ίντερ κι όχι έναν ΠΑΟΚ να ανακουφίζεται που του έτυχε η Ζίμπρου και όχι η Ροστόφ.

Ο ΠΑΟΚ έχει πάρει ένα δρόμο, τον οποίο δεν βλέπω να υπάρχει πολύς κόσμος να ακολουθήσει (αυτό δείχνουν τουλάχιστο τα διαρκείας), γιατί στον κόσμο η έλευση Σαββίδη δημιούργησε προσδοκίες.

Ο κόσμος θα ακολουθήσει, όταν νιώσει ότι έρχεται αυτό που του υποσχέθηκαν.

Όταν θα νιώσει ότι ο Ιβάν Σαββίδης εξακολουθεί να θέλει να βάλει πάνω σ΄ εκείνο το τραπέζι του Μακεδονία Παλάς ένα ποδοσφαιρικό τρόπαιο.

Ή έστω, να καταλάβει ότι πάνω στο τραπέζι, δεν χωράει μόνο η μακέτα του νέου ξενοδοχείου που θα χτίσει στο Παλιούρι.