O αρχηγός της Γιουβέντους, Τζιανουλουίτζι Μπουφόν σε πρόσφατη του δήλωση μίλησε για το Μάνουελ Νόιερ και τόνισε πως αυτά που κάνει ο Γερμανός τα είχε κάνει και ο ίδιος στην Πάρμα του Μαλεζάνι.
Αναλυτικά τα όσα είπε:
«Μετά από αυτή τη χρονιά, θα αγωνιστώ για δύο ακόμα σεζόν πριν σταματήσω. Δεν θέλω να παίζω μετά από τα 40 μου χρόνια αλλά θέλω να φτάσω να παίζω στα 40 μου χρόνια όπως βλέπω τον εαυτό μου αυτή τη στιγμή. Έχω μπόλικη εμπειρία αλλά δεν θέλω να προπονώ. Μάλλον μου αρέσει ο ρόλος του εκλέκτορα. Είμαι φιλόδοξος. Εάν κάνω κάτι θα είναι με την σκέψη να φτάσω ψηλά: χωρίς αυτό σταματάς να ζεις. Θα πήγαινα σε χώρες όπως οι ΗΠΑ ή η Κίνα, που έχουν μεγάλες προοπτικές λόγω του μεγάλου πληθυσμού τους και μέσα σε μία ντουζίνα χρόνια θα μπορούσα να πετύχουν», δήλωσε αρχικά για το μέλλον του ο Μπουφόν.
Οσο για το αν πήγαινε σε άλλη ομάδα; «Ακόμα και αν μου προσέφεραν τα διπλάσια χρήματα αλλού, εγώ θα μείνω για μία ζωή στη Γιούβε. Το να είμαι μέρος της με κάνει να αισθάνομαι υπερήφανος. Επειδή έχει αξία. Και κάποιες αξίες μοιάζουν στη σημερινή εποχή να είναι εκτός μόδας».
Ενώ όταν κλήθηκε να συγκρίνει τον εαυτό του με τον Μάνουελ Νόιερ αναφορικά με το παίκτη με τα πόδια, είπε πως: «Αυτά που κάνει, εγώ τα έκανα ήδη στην Πάρμα του Μαλεζάνι με την οποία κατακτήσαμε Κύπελλο UEFA, Κύπελλο Ιταλίας και ιταλικό Σούπερ Καπ. Είχα πάντα την προδιάθεση να παίζω με τη μπάλα στα πόδια. Την πραγματική καινοτομία την εισήγαγε η Μπαρτσελόνα μία δεκαετία πριν, ενσωματώνοντας τον τερματοφύλακα στη δημιουργία του παιχνιδιού».
Σχετικά με το αν η ιταλική σχολή τερματοφυλάκων εξακολουθεί να βγάζει μεγάλα ταλέντα, απάντησε: «Εάν κάνουμε 100 αποκρούσεις και ένα λάθος, για μία εβδομάδα όλοι θα μιλούν για το λάθος που έκανες και αυτό σε τρελαίνει. το εξωτερικό όμως μπορείς να κάνεις ένα λάθος και να συνεχίσεις ήρεμος. Στην Ιταλία αν κάνεις ένα λάθος την… πάτησες. Όσοι βρισκόμαστε στην κορυφή είμαστε πολύ δυνατοί στο μυαλό».
Επιπλέον ο 38χρονος πορτιέρο αναφέρθηκε και στην κατάθλιψη που πέρασε σε μικρότερη ηλικία, λέγοντας ότι: «Ήμουν 26-26 ετών, το παιδί γινόταν άνδρας. Ήταν η στιγμή που χανόταν η ανεμελιά, η χαρά και όλες οι κουταμάρες που μπορεί να κάνεις ένας νεαρός. Αυτή η αλλαγή από μία ηλικία σε μία άλλη είχε ως αποτέλεσμα να περάσω όλο αυτό που πέρασα. Ξεπέρασα την κατάθλιψη χωρίς να πάρω φάρμακα: δεν ήθελα ποτέ να είμαι εξαρτημένος από κάτι ή κάποιον. Έψαξα μόνος μου την έξοδο, μιλώντας με μερικούς φίλους».
