ΠΑΟΚ 2016. Απορίες και Ενστάσεις

Πάνω σε μιά ‘βόμβα’ φοβάμαι ότι κάθεται ο ΠΑΟΚ, λίγες μέρες πριν αρχίσουν οι αγώνες για τη σεζόν 2016-17, παρά τη γενική ευφορία. Αυτή δεν είναι άλλη από τους 35 παίκτες που έχει αυτή τη στιγμή στο ρόστερ του (39 στο site της ομάδας), σε συνδυασμό με ορισμένα άλλα δεδομένα τα οποία θα προσπαθήσω να επισημάνω.

Το ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει μια ομάδα με 35 παίκτες είναι βέβαια αυτονόητο. Αυτονόητο είναι και ότι θα υπάρξει μείωση αλλά μέχρι πού; Είναι εύκολο να πουληθούν – δοθούν δανεικοί – ελευθερωθούν, αυτή τη στιγμή πάνω από 10 παίκτες; Γιατί μόνο μια τέτοια ελάφρυνση θα δημιουργήσει ένα σωστό λειτουργικό ρόστερ.

Εμπόδιο για τη δημιουργία ανταγωνιστικής ομάδας αποτελούν και οι πολλές μεταγραφές. Ναι, καλά το διαβάζετε και παρά την ικανοποίηση, που υπάρχει γι΄ αυτές. Στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς όλοι οι σοβαροί αναλυτές (βλ. για παράδειγμα συνέντευξή μου με τον Κούλη Αποστολίδη) μιλούσαν για προσθήκη τεσσάρων πολύ καλών και έτοιμων ποδοσφαιριστών στο υπάρχον ρόστερ. Σε θέσεις κλειδιά όπου είχαν διαπιστωθεί αδυναμίες, και – προσέξτε – σαφώς καλύτερων από τους υπάρχοντες.

Αντ΄ αυτού αποκτήθηκαν επτά παίκτες, όχι με διαφορά καλύτεροι από τους υπάρχοντες και επέστρεψαν και τέσσερις δανεικοί. Σύνολο μια 11άδα νέοι παίκτες.

Με συγχωρείτε αλλά εγώ έχω ενστάσεις αν αυτό είναι το καλύτερο για μια ομάδα.

Στο κέντρο, για παράδειγμα, στις θέσεις 6 και 8 αυτή τη στιγμή υπάρχουν έξι παίκτες ισοδύναμοι, για δύο θέσεις στο γήπεδο. Κάτσε, Τζιόλης, Χαρίσης, Τσίμιροτ, Κάνιας, Σάκχοφ. Αυτό ξεπερνάει κάθε δυνατότητα για ροτέισον. Είναι κακό λειτουργικά και αναπόφευκτη απαξίωση παικτών. Θα έπρεπε να υπάρχουν οι τρείς αδιαφιλονίκητα πρώτοι παικταράδες, για να καλύπτουν τις θέσεις και να γίνεται ροτέισον, άλλοι δύο καλοί παίκτες για να συμπληρώνουν αυτή την 3άδα όταν υπάρχουν τραυματισμοί, τιμωρίες κλπ και να είναι ευχαριστημένοι γι΄ αυτό και ίσως ένας μικρός για να πάρει κάποια ευκαιρία.

Και δεν είναι καλό όλο αυτό για μια ομάδα διότι πέρα από ζητήματα ομοιογένειας, δημιουργείται μια ‘βόμβα’ που απειλεί τα αποδυτήρια. Οι σωστές ομάδες έχουν 13-14 παίκτες πρώτης γραμμής για το επίπεδο και τους στόχους τους και άλλους 10, οι οποίοι είναι σαφώς οι δεύτεροι συν 2-3 νεαρούς. Στον ΠΑΟΚ οι 20 από τους 25 που δηλώθηκαν για τους αγώνες με τον Άγιαξ, είναι ισοδύναμοι και με κάθε δικαίωμα να θεωρούν τον εαυτό τους ‘πρώτο’. Φαντάζεστε τι προβλήματα θα δημιουργήσουν αυτοί (και οι μανατζαραίοι τους) όταν δεν θα παίζουν και μάλιστα, όταν θα βρίσκονται εκτός αποστολής;

Προσθέστε το γεγονός ότι με τους πολλούς αυτούς παίκτες αναστέλλεται η πρόοδος των νέων παικτών, αφού δεν θα παίζουν. Νέων παικτών που έδειξαν ότι έχουν όλα τα φόντα να σταδιοδρομήσουν στην ομάδα, να την πάνε ψηλά και να πουληθούν, όπως ο Μυστακίδης, ο Χαρίσης κλπ. Αν συμβεί αυτό θα είναι τεράστια απώλεια για τον σύλλογο. Πέρα από τοιυς νέους παίκτες μειώνεται και η αξία των μεγαλύτερων. Αν χρειαστεί να παίξουν δηλαδή κάποια στιγμή δεν θα παίξουν αυτό που μπορούν. Πάρτε παράδειγμα τον Φακούντο Περείρα. Ξεκίνησε με μεγάλη όρεξη, καλή απόδοση και ψυχολογία. Τι από αυτά θα μείνει μετά από τον αποκλεισμό τους από την αποστολή του Αγιαξ;

Το πρόβλημα γίνεται πιο βαθύ μάλιστα, εξ΄ αιτίας και ενός κακού μηνύματος που δίνεται στις ακαδημίες. Με τι κουράγιο να προσπαθούν τα μικρά παιδιά όταν ο σύλλογος κάνει επτά μεταγραφές κάθε καλοκαίρι;

Από εκεί και ύστερα, για άλλη μια χρονιά άλλαξε η στρατηγική.

Αν το πάρουμε από την αρχή, η πρώτη επένδυση έγινε σε ταλαντούχο Έλληνα προπονητή (Δώνης), μετά σε μεγάλο ξένο όνομα (Στέφενς) και έπειτα σε μια ιστορική μορφή του συλλόγου (Αναστασιάδης). Κανείς από αυτούς δεν στηρίχθηκε με ένα σωστό μεταγραφικό πλάνο. Οιμ παίκτες που έρχονταν ήταν κυρίως ελεύθεροι. Συμπτωματικά βγήκαν κάποιες μεταγραφικές αξίες όπως ο Λούκας και ο Μακ.

Στη συνέχεια η έμφαση δόθηκε σε έναν μεγάλο τεχνικό διευθυντή (Άρνεσεν), σε συνδυασμό με ένα νέο και φιλόδοξο προπονητή, με μεγάλη καριέρα ως παίκτης (Τούντορ) και σε συνδυασμό με μια φιλοσοφία αγοράς ταλαντούχων παικτών σε ηλικία 22-24 χρόνων με την προοπτική να εξελιχθούν. Με προοπτική μεταπώλησης. Και τώρα η ευθύνη δίνεται σε έναν προπονητή μέσα από την ομάδα και τις ακαδημίες (Ίβιτς) – με κάποιες σκέψεις και ελπίδες προς το μοντέλο Γκουαρντιόλα – και βλέπουμε μια επιστροφή της πολιτικής της απόκτησης παικτών κυρίως από ελεύθερους 30άρηδες.

Και τι θα γίνουν οι περσινοί παίκτες που αποκτήθηκαν σε κρίσιμη ηλικία με στόχο να ανεβάσουν αξία; Πόσο θα παίζουν φέτος οι περσινές επενδύσεις, ο Χαρίσης, ο Μυστακίδης, ο Τσίμιροτ, ο Κοροβέσης, οι οποίοι έδειξαν ότι έχουν αυτή τη δυνατότητα;

Με συγχωρείτε αλλά έχω πολλές απορίες.

Όταν παντού στη σοβαρή ποδοσφαιρική πραγματικότητα μιλάμε για 3ετή τουλάχιστον πλάνα, το να ανατρέπεις κάθε χρονιά το προηγούμενο δείχνει τουλάχιστον αδικαιολόγητη βιασύνη.

Και όμως, η περσινή ομάδα ήθελε ένα καλό μπάκ, ένα μεγάλο παίκτη στο κέντρο και ακόμη από ένα καλό σκόρερ και τερματοφύλακα. Και τον αντικαταστάτη του Μακ. Θα ήταν ομάδα. Αυτό που βλέπουμε σήμερα, στην αρχή τουλάχιστον δεν είναι.

Μακάρι να διαψευστώ αλλά αυτές είναι παρατηρήσεις, με βάση την αντικειμενική ποδοσφαιρική λογική και είναι καλύτερα να λέγονται κάποια πράγματα έγκαιρα, παρά να γίνονται ατέρμονες αναλύσεις, μετά από μια αποτυχία, όπως στα τελευταία χρόνια.

Βέβαια τώρα δεν μπορεί να διορθωθεί κάτι, πλην ίσως μιας γερής μείωσης του ρόστερ η οποία θα συμπεριλάβει και παίκτες αγαπητούς και ταλαντούχους, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Ούτως ή άλλως η πρόοδός τους είναι υποθηκευμένη με τη σημερινή κατάσταση.