Ο δικός μου τελικός

Βαρέθηκα να γεμίζω τα πέταλα σε όλα τα γήπεδα του κόσμου. Κουράστηκα να δίνω την ψυχή μου, τη ζωή μου κι ότι άλλο μπορώ γι αυτήν την ομάδα. Χόρτασα να’ μαι πρωταθλητής σαν λαός.

Τόσα πολλά που έχω πάρει, μου έγινε πια συνήθεια. Δεν θέλω άλλο να λένε ότι είμαι ο καλύτερος λαός. Δεν θέλω πια να με παινεύουν. Δεν θέλω να καλύπτομαι και να ξεχνάω τις πίκρες γιατί είμαι ο καλύτερος, γιατί κάνω την καλύτερη κερκίδα.

Χόρτασα. Μπούχτησα. Πνίγηκα. Δεν μπορώ να πάρω ανάσα, από τις τρέλες μου, τα πανό μου, τα συνθήματα και τα τραγούδια μου. Φτάνει πια, τα βραβεία και τα μπράβο.

Τώρα θέλω ομάδα. Θέλω ανθρώπους που ν’ αγαπάνε τον ΠΑΟΚ, να τον προστατεύουν και να τον υπηρετούν. Θέλω προπονητές και παίκτες, άξιους, ικανούς, πολεμιστές και γεννημένους νικητές. Σαν τον λαό. Θέλω να δω επιτέλους μπάλα. Θέλω τρόπαια. Θέλω όλα να μοιάζουν και να ταιριάζουν με την φιλοσοφία μου, την ιδιοσυγκρασία μου, την περηφάνεια μου και την πίστη μου. Θέλω να νικάτε.

Θέλω να νικάμε. Κι όταν όμως δεν νικάμε, θέλω να ‘ μαι περήφανος για την προσπάθεια. Το ποιός και πως θα το κάνει, δεν με νοιάζει. Μήπως σας ρώτησα ποτέ εγώ ή σας συμβουλεύτηκα, τον τρόπο που καταφέρνω να είμαι πάντα πρωταθλητής;

Δεν θέλω υποσχέσεις και δεν έχω υπομονή. Δεν έχω τίποτα κι είμαι πάντα πρώτος. Πρωταθλητής. Έχετε τα πάντα και δεν έχετε τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα κι εσείς τρέμετε. Φωνάζω περισσότερο, τους καλύπτω όλους κι ας είναι οι άλλοι περισσότεροι πολλές φορές.

Έτσι γίνεσαι πρώτος. Όταν ξεπερνάς τον εαυτό σου. Εσείς έχετε τα όριά σας. Κι όταν η μάχη φουντώνει, πάντα παριστάνετε τις ”μοδίστρες”. Λίγο να είχατε απ’ αυτό που είχα εγώ στο ΟΑΚΑ, βγάζοντας τη μπλούζα μου όταν άρχισε η βροχή, τη στιγμή που οι απέναντι φόρεσαν αδιάβροχα και τρέξανε να προστατευτούν, λίγο να είχατε από τα τσακαλάκια στην κερκίδα, που έπεφταν πάνω τους οι φωτοβολίδες από την αρχή μέχρι το τέλος και τραγουδούσαν αδιάφορα αυτά για την ΠΑΟΚάρα τους, τουλάχιστον δεν θα με ξεφτυλίζατε.

Θα πέφτατε μαχώμενοι. Όπως έκανα εγω, μέχρι το τελευταίο λεπτό. παρά την απογοήτευση, την πίκρα και την στεναχώρια μου. Εγώ θα είμαι εδώ. Πάντα. Μπροστάρης και πρωταθλητής. Όλοι οι άλλοι, είστε αναλώσιμοι και περαστικοί. Εσείς θα προσαρμοστείτε στην ιδιοσυγκρασία και στην φιλοσοφία μου. Γιατί…. ΠΑΟΚ η δύναμή σου είμαστε εμείς οι μυριάδες οπαδοί σου…

ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ. …………… (Πόσο μου λείπεις…)