Στο επίσημο κανάλι της ΚΑΕ ΠΑΟΚ στο youtube μίλησε ο Νίκος Σταυρόπουλος για την «χρυσή» επέτειο της κατάκτησης του Ευρωμπάσκετ 1987 από την Εθνική Ελλάδας.
Ο τεχνικός διευθυντής του Δικεφάλου που ήταν από τους πρωταγωνιστές της τεράστιας επιτυχίας του ελληνικού μπάσκετ αναφέρθηκε στις μοναδικές στιγμές εκείνης της περιόδου, αλλά και στη συμβολή της στον ελληνικό αθλητισμό αλλά και τον ΠΑΟΚ.
Αναλυτικά δήλωσε:
«Έχουν περάσει τρεις δεκαετίες κι ακόμη γιορτάζουμε εκείνη την επιτυχία πράγμα που δείχνει πως σημαντική ήταν. Να θυμηθούμε την αρχή όταν δεν πιστεύαμε ούτε ότι θα μπούμε στην οκτάδα… Στο ξενοδοχείο συζητούσαμε για το πόσο καλές ήταν οι ομάδες της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας τότε, θαυμάζαμε τους παικτες του και γνωρίζαμε πόσο δύσκολα θα τους ξεπερνούσαμε. Αλλά στο τέλος του τουρνουά βρεθήκαμε στην κορυφή και το γεγονός ότι βλέπαμε τους γίγαντες αντίπαλους μας και σταρ του NBA πιο χαμηλά, ήταν κάτι απίστευτο, ένα όνειρο…»
Για τις εύστοχες βολές του Αργύρη Καμπούρη που έκριναν την μεγάλη νίκη:
«Άλλαξε την ροή των πραγμάτων. Δεν ξέρω εάν το έχει καταλάβει, μιλήσαμε για αρκετή ώρα σήμερα και μου είπε ότι παρά το γεγονός ότι ήταν ο πιο άστοχος παίκτης στις βολές, εκείνες θα τις έβαζε με κλειστά μάτια. Αυτό ήταν συνδυασμός, καρδιάς και τύχης. Αν σκεφτείς ότι 10 εκατομμύρια κόσμου κρέμεται από εσένα, είναι δυσβάσταχτο βάρος. Ο Αργύρης μάλλον δεν καταλάβαινε τι γινόταν εκείνη την ώρα και σημάδεψε πολύ καλά. Μετά το τέλος του αγώνα, μαζευτήκαμε στο δωμάτιο του Παναγιώτη Γιαννάκη και αποφασίσαμε να πούμε στα media ότι πλέον πρέπει να υπάρχει σε κάθε πυλωτή και μια μπασκέτα. Αυτό νομίζω έγινε πραγματικότητα και αυτό που διαδώσουμε στο ελληνικό μπάσκετ ήταν τα αποτέλεσμα που βλέπουμε μέχρι σήμερα τόσο στην εθνική ομάδα όσο και στους συλλόγους, κάναμε την καλαθοσφαίρηση πρώτο άθλημα στην Ελλάδα».
Για την συμβολή του έπους του ’87 στον μπασκετικό ΠΑΟΚ:
«Στον ΠΑΟΚ έχει αντίκτυπο σημαντικό στο οικονομικό κομμάτι. Από το ερασιτεχνικό κομμάτι, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ότι λεγόμαστε επαγγελματίες. Από την άλλη ο κόσμος μας έβλεπε αλλιώς, ανέβηκε το πρεστίζ της ομάδας. Έβλεπες ανθρώπους να σε σταματάνε στο δρόμο για το Παλέ για να σε φιλήσουν, νιώσαμε … εξωπραγματικοί, διαφορετικοί αλλά ήμασταν προσγειωμένοι. Πολλοί απο εμάς νιώσαμε ότι πρέπει να γίνουμε πρώτυπα για τα νέα παιδιά, με την καλή έννοια και νομίζω ότι πολλοί τα καταφέραμε…»
