Α ρε καημένε Έλληνα…

Ζήλευα βλέποντας τους Λατινοαμερικάνους να ξεχύνονται στους δρόμους και να παραληρούν για την εθνική τους ομάδα, να τραγουδούν με πάθος τον εθνικό τους ύμνο και να απολαμβάνουν με την ψυχή τους τον βασιλιά των σπορ, στην κορυφαία του διοργάνωση. Η θετική τους ενέργεια προσφερόταν απλόχερα στους πρωταγωνιστές, στα ινδάλματά τους, τους παίκτες τους.

Γι’ αυτούς είναι γιορτή, που το αποτέλεσμα είναι μια άλλη ιστορία. Η συμμετοχή είναι το αποκορύφωμα. Ιδιαίτερα για όλους αυτούς, που οι ελπίδες τους και οι δυνατότητές τους, δεν είναι για τελικούς και τρόπαια. Που ξέρεις όμως… Mπάλα είναι. Την ελπίδα και το όνειρο, δεν μπορεί κανείς να τα απαγορέψει. Και να μην το είχαμε ξαναζήσει; Να μην είχαμε κάνει το όνειρο πραγματικότητα;

Μα τί ράτσα είμαστε τελικά εμείς οι Έλληνες; Γκρίνια, απαξίωση, θεωρεία, φιλοσοφία, μιζέρια. Εγώ τα ξέρω όλα και έλα μωρέ….. Γι’ αυτήν την κατάντια, έχουμε όλοι ευθύνη και ως κοινωνία και προσωπικά ο καθένας μας. Επιτέλους, ας αντισταθούμε στον αρνητισμό και στην απαξίωση. Έχουμε το δικαίωμα να χαρούμε έστω κι αυτές, τις μικρές-μεγάλες στιγμές, που προσφέρει ο αθλητισμός και ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο. Είμαστε μια κοινωνία σάπια, γεμάτη δυσωδία και πονηριά.

Οι μέτριοι μας καθοδηγούν και μας διοικούν. Και γι’ αυτό, οι μόνοι υπεύθυνοι είμαστε εμείς. Όχι όμως και οι μίζεροι, φοβισμένοι, αδύναμοι, να μας χαλάσουν τη γιορτή που μας προσφέρει ο Σάντος και οι ποδοσφαιριστές του. Φτάνει αυτό το αξιολύπητο, παράλογο, υστερικό ξεκατίνιασμα, κόντρα στις χαρές που προσφέρει μια επιτυχία.

Όταν παγκόσμιες πρωταθλήτριες έχουν πάει στο σπίτι τους και η Ελλάδα κάνει πάρτυ και προσφέρει συγκινήσεις στη χώρα που το ποδόσφαιρο είναι οξυγόνο, έχω την εντύπωση πως μόνο λόγοι παράλογοι και ξενόφερτοι μπορούν να βγάζουν τόση απαξίωση για τους μάγκες με τα γαλανόλευκα στη Βραζιλία. Όλα αυτά σήμερα….

Γιατί αν και η Κόστα Ρίκα έχει την τύχη της Ακτής, τότε πολλά απ’ αυτά τα κακόμοιρα ανθρωπάκια θα κρυφτούν ανάμεσα στους χιλιάδες που θα ξεχυθούν στους δρόμους. Έχει και συνέχεια όμως. Είναι τότε, που όλοι μα όλοι αυτοί, ξαφνικά χάνονται φορώντας την ”κουκούλα” του χαρούμενου και μπερδεύονται με τα μιλιούνια που κατακλύζουν τις πλατείες και τους δρόμους. Μήπως δεν το ξαναζήσαμε;

Υ.Γ. Στην ανθρωποφαγία του Κατσουράνη, δεν θα συμμετέχω. Την κριτική μου και τη θέση μου για τον Κατσουράνη, την έχω εκφράσει κατ’ επανάληψη στο παρελθόν κι όχι τώρα, την ώρα της μάχης.