Η Εθνική ομάδα, η «Επίσημη Αγαπημένη» (δεν βγήκε τυχαία αυτό το παρατσούκλι για την Εθνική μπάσκετ) βρίσκεται στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου, ολοκληρώνοντας την πρώτη φάση αήττητη και με τον πιο εμφατικό τρόπο έδειξε πως μπορεί να πετύχει πολλά, βασιζόμενη στο μεγάλο της όπλο, την ομαδικότητα!
Πριν τα παιχνίδια με Κροατία και Αργεντινή, άπαντες είχαν τονίσει πως δεν μπορούσαν να βγουν ασφαλή συμπεράσματα για την Εθνική, μιας και οι αντίπαλοι (Σενεγάλη, Φιλιππίνες, Πουέρτο Ρίκο) δεν ήταν στο επίπεδο που θα ήθελαν όλοι. Απέναντι στις δύο πιο δυνατές -θεωρητικά- ομάδες του ομίλου, η Εθνική με εξαιρετικές επιλογές στην επίθεση και άμυνα που μπορεί να… τσακίσει κόκαλα πέτυχε το 5Χ5, που για κάποιους πριν από την έναρξη της διοργάνωσης θα θεωρούνταν ουτοπικό. Όχι, όμως, για τους… πολεμιστές του Φώτη Κατσικάρη,
Η λέξη «πολεμιστές» μόνο τυχαία δεν είναι. Άλλωστε, ο Έλληνας τεχνικός μετά το τέλος του αγώνα με τους Αργεντινούς το είπε ξεκάθαρα «Τώρα σβήνουν τα φώτα, ξεχνάμε ό,τι κάναμε και ετοιμαζόμαστε για έναν πόλεμο». Μέσα στην φράση αυτή περικλείεται και το πνεύμα της ομάδας αυτής. Οι διεθνείς παίζουν σε κάθε παιχνίδι σαν να είναι το τελευταίο τους. Τα δίνουν όλα, προσφέρουν θέαμα και το κυριότερο, καταθέτουν σε κάθε φάση ακόμα και την ψυχή τους στο παρκέ.
Απέναντι στην Αργεντινή ήταν το πιο δύσκολο τεστ, μέχρι το επόμενο. Οι παίκτες του Λάμας έφτασαν μέχρι και να μειώσουν στο καλάθι (68-70), όμως μέχρι το τέλος του αγώνα πέτυχαν μόλις 3 πόντους, για να δεχτούν 11, από μια ομάδα που δεν πανικοβλήθηκε και δεν έχασε τον προσανατολισμό της ακόμα και στα σημεία όπου οι Αργεντινοί είχαν πάρει το μομέντουμ της αναμέτρησης.
Πάνω απ’όλα, όμως, η Εθνική είναι ΟΜΑΔΑ. Ο-Μ-Α-Δ-Α! Με τα όλα της. Αυτό φαίνεται μέχρι και στις αντιδράσεις του πάγκου σε κάθε «γαλανόλευκο» καλάθι, σε κάθε κερδισμένη μπάλα. Όλοι μια γροθιά πανηγυρίζουν και οι 5 που βρίσκονται στο παρκέ τους βλέπουν και παίρνουν δύναμη. Υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό; Δύσκολα…
Αν για κάτι, όμως, οι Έλληνες μπορούν να περηφανεύονται για αυτή την ομάδα, μπορεί να προσφέρει και θέαμα, βγάζοντας μερικές από τις καλύτερες φάσεις του τουρνουά. Πάνω απ’όλα όμως έχει ουσία και παίρνει αυτό που θέλει. Το βασικότερο όλων, ωστόσο, είναι πως δεν «παίρνουν αέρα» τα μυαλά των διεθνών μετά από κάθε νίκη, αλλά παραμένουν προσγειωμένοι και κοιτούν κάθε αγώνα ξεχωριστά. Και αυτό έχει τεράστια σημασία για την συνέχεια!
ΥΓ. Εξαιρετικό τουρνουά από τον Γιάννη Μπουρούση. Στην πιο ώριμη φάση της καριέρας του είναι ο σέντερ που θα ήθελε κάθε ομάδα να έχει. Ο «Μπουρού» μπορεί με την ίδια ευκολία να πασάρει, να πάρει ριμπάουντ, να εκτελέσει, να μαρκάρει. Δεν βρίσκεις εύκολα τέτοιο σέντερ στην Ευρώπη!
ΥΓ.1 Αντετοκούνμπο 0, Καϊμακόγλου 2, Παπανικολάου 6. Κι όμως υπήρξαν παίκτες που τους κάλυψαν και με το παραπάνω. Αν αυτό δεν είναι ΟΜΑΔΑ, τότε τι είναι;
ΥΓ.2 Στο πιο σημαντικό παιχνίδι ολόκληρης της διοργάνωσης αντίπαλος είναι η Σερβία. Μια ομάδα η οποία δεν αποτελεί, σε καμία περίπτωση, φόβητρο για αυτή την Εθνική. Ήδη, άρχισαν να ξυπνούν μνήμες 2010, με την καρεκλιά του Κρστιτς στον Μπουρούση. Ο Έλληνας σέντερ, όμως, μπορεί να δώσει την καλύτερη απάντηση στον αντίπαλό του. Στο γήπεδο, με την εμφάνισή του!
ΥΓ.3 Κι όμως, ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα από την «γαλανόλευκη».
