Είχε πολλά πράγματα να ασχοληθεί κανείς σήμερα, κάποια στιγμή έσκασε το θέμα με τον ορισμό των ημιτελικών του Κυπέλλου. Η ΕΠΟ πούλησε και την τρελίτσα της.
Μερικές φορές αυτό που κάνει μισητούς κάποιους ανθρώπους, είναι η τάση τους να κάνουν επίδειξη δύναμης. Υπάρχουν άνθρωποι, που μπορεί να βρουν στο δρόμο ένα πορτοφόλι να ψάξουν τον κάτοχό του για να το επιστρέψουν, και μετά να τον ακολουθήσουν και να του το κλέψουν. Είναι μια μανία κι αυτή.
Έβλεπα προχθες το Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός στην τηλεόραση και όποτε προέκυπτε καμιά ένταση, η κάμερα έδειχνε έναν ευτραφή κοστουμαριμένο κύριο με φαλάκρα, να ανοίγει τα χέρια και να είναι έτοιμος να δράσει. Λέγεται Μπαλόκας. Παλιότερα, σ΄ εκείνες τις ένδοξες και αξέχαστες εποχές, που σ΄ όποιο κουτούκι έμπαινες, άκουγες να παίζει το «έλα απόψε στου Θωμά…», ήταν παρατηρητής της ΕΠΑΕ, συνήθως στα παιχνίδια του Ολυμπιακού και φυσικά, τα έβρισκε όλα τέλεια, ακόμη κι όταν γίνονταν του Κουτρούλη ο γάμος. Σήμερα είναι απλά επισήμως υπάλληλός τους.
Αργά το βράδυ βγήκε μια πολύ επιθετική ανακοίνωση από του συνδέσμους του ΠΑΟΚ, που κοπανάει και την ΠΑΕ.
Δεν μπαίνω στην ουσία, είναι πράγματα που δεν γνωρίζω, η ανακοίνωση αυτή, ωστόσο, είναι ακόμη μία μαρτυρία, για το ότι ο ΠΑΟΚ δεν είναι πια μια οικογένεια. Σε κανένα επίπεδο.
Κι αυτό το γεγονός είναι ένας από τους λόγους, που σήμερα περισσότερο θυμίζει μια σκόρπια διαδήλωση κι ένα τσίρκο, παρά μια ποδοσφαιρική ομάδα, που από τη μια αποπνέει σοβαρότητα κι από την άλλη, εμπνέει τον κόσμο και του δημιουργεί βάσιμες προσδοκίες.
Ο ΠΑΟΚ έχει γίνει μια απρόσωπη κατάσταση, στην οποία ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του (και το μισθό του), με τους περισσότερους να μην έχουν απολύτως καμία επαφή και δέσιμο με τον ίδιο τον ΠΑΟΚ.
Είναι μια κατάσταση, την οποία παρά τη θέλησή του (θέλω να πιστεύω), επέβαλε ο Ιβάν Σαββίδης. Γι΄ αυτό και πληρώνει και πληρώνει, και χαρά δεν λέει να πάρει.
Κι όπως βλέπετε, στην τελική δεν γίνεται τίποτα. Κανένα από τα σοβαρά θέματα δεν έχει προχωρήσει, η ομάδα μοιάζει ώρες – ώρες με οπερέτα και κινδυνεύει να τη φτάσει κι ο Παναθηναϊκός, ενώ ένας προπονητής – μεγάλο όνομα, ήρθε κι έφυγε αποτυχημένος. Κι η Τούμπα, δεν είναι η παλιά Τούμπα.
Πριν από τέσσερα χρόνια, ο ΠΑΟΚ κόντεψε να πάρει το πρωτάθλημα, κι ας μην είχε μαντήλι να κλάψει. Τότε ήταν οικογένεια. Τότε όλοι δούλευαν για ένα σκοπό. Κι όλοι ή σχεδόν όλοι, αγαπούσαν τον ΠΑΟΚ.
Η συνταγή υπάρχει, αλλά κανείς δε νοιάζεται. Μάλλον είναι δύσκολο να τη μεταφράσεις στα Ρώσικα.
Υ.Γ. Το απόγευμα μάθαμε ότι ο Χουμπ Στέφενς πήγε στη Νέα Μεσήμβρια, χαιρέτησε όλο τον κόσμο κι αποχώρησε σαν κύριος. Εσείς αν είχατε εισπράξει μέσα σε 8 μήνες, το 65% των χρημάτων που είχατε συμφωνήσει να εισπράξετε σε 2 χρόνια, ως τι θα αποχωρούσατε;
