Θα μου επιτρέψετε να μην πανηγυρίζω, που παραμένει ο Σκόρδας.
Θα μου επιτρέψετε να μην παραπονιέμαι, που δεν ήρθε ο Στεφανίδης.
Θα μου επιτρέψετε να συνεχίσω να έχω απαιτήσεις από όλους.
Θα μου επιτρέψετε να συνταχθώ με εκείνους που στεναχωρέθηκαν με όλα όσα έγιναν σήμερα και γίνονται τις τελευταίες ημέρες.
Θα μου επιτρέψετε να αισθάνομαι θλίψη βλέποντας φίλους μου να κάνουν πλακίτσα με την κατάσταση.
Θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι ο σύλλογος είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ ότι οι περισσότεροι πιστεύουν ή τουλάχιστον δείχνουν με τις πράξεις τους.
Θα μου επιτρέψετε να αισθάνομαι και λίγο βλάκας, που πίστευα πως έστω και την ύστατη στιγμή θα πήγαιναν όλοι μαζί να σώσουν την παρτίδα και το καλοκαίρι restart.
Θα μου επιτρέψετε να ανατριχιάζω ακούγοντας τον τεράστιο Όλε να δίνει κουράγιο και να λέει τα αυτονόητα, έστω κι αν ζει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Θα μου επιτρέψετε να θέλω να βάλω ένα Χ σε όλα.
Και θα μου επιτρέψετε, αντί επιλόγου, αυτό:
“Άρη ισχυρέ, αρματηλάτη φοβερέ, χρυσόκρανε, ισχυρόκαρδε, ασπιδοφόρε, σωτήρα πόλεων, με πανοπλία χάλκινη, χειροδύναμε, ακαταπόνητε, με δόρυ δυνατό, προπύργιο του Ολύμπου, της πολεμικής νίκης πατέρα, της Θέμιδος συμπαραστάτη, τύραννε των εκδικητών και οδηγέ των δικαιοτάτων ανθρώπων, της ανδρείας σκηπτούχε, που περιτρέχεις τον πυρολάμπη κύκλο του αιθέρα με τα επτάδρομα άστρα, όπου τα φλογερά άτια σε σύρουν πάνω απ’ την τρίτη ζώνη πάντα.
Ακουσε βοηθέ των θνητών, χορηγέ της παράτολμης νεότητας, στείλε από ψηλά το γλυκό φως στο βιο μας και δώσε σε μένα δύναμη πολεμική για να μπορέσω να αποσείσω απ’ το κεφάλι το δικό μου την πικρή κακία και να λυγίσω μες το νου μου της ψυχής την απατηλή ορμή και να κατανικήσω την άγρια μανία του θυμού που με ωθεί να μπω στην παγερή βοή της μάχης.
Μα δώσε μου θάρρος, μακάριε, για να εμμένω στους αβλαβείς θεσμούς της ειρήνης, αποφεύγοντας τη μάχη των έχθρων και το βίαιο θάνατο”. (*)
(*) Δέηση των αρχαίων Ελλήνων προς τον Θεό Άρη
