Να το παίξω κι εγώ από τους αισιόδοξους και να πως ότι ο Άρης δεν απεβίωσε ακόμη, αλλά εξακολουθεί να εκπέμπει SOS. Να συμφωνήσω ότι κόντρα στον ΠΑΟΚ την επόμενη εβδομάδα, θα παίξει (για πολλοστή φορά φέτος…) τα ρέστα του. Να δεχθώ επίσης ότι έχασε από μία ομάδα που ήταν τρεις κλάσεις ανώτερη και διανύει περίοδο εξαιρετικής φόρμας.
Επί της ουσίας, αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Ο Άρης είναι βαριά άρρωστος, νοσεί, παραμένει στην εντατική με σωληνάκια, στην φάση που πρέπει κάποιος να πάρει την απόφαση να βγάλει την πρίζα. Όσο υπάρχουν μαθηματικές ελπίδες, οφείλει να τις κυνηγήσει, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Η ομάδα δείχνει να θέλει, αλλά να μην μπορεί. Μακάρι να δείξει από δω και πέρα ότι «το’ χει»…
Θέλετε φταίει ο προπονητής, θέλετε οι παίκτες, η διοίκηση. Παλιοί, καινούριοι; Ας μην αναλωνόμαστε άλλο σε αυτά. Τα αυτονόητα δηλαδή. Πάνω-κάτω είναι γνωστά.
Το θέμα είναι τι γίνεται αύριο. Διότι αύριο ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχει, όπου κι αν βρίσκεται η ομάδα. Σε λίγες ημέρες ο σύλλογος θα γίνει 100, πού διάθεση για γιορτές. Η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε σε αυτή την σημαντική στιγμή στην ιστορία του Άρη, να φαίνεται πως δεν υπάρχει προοπτική.
Ταπεινή άποψή μου είναι πως χρειάζονται ριζοσπαστικές κινήσεις. Restart; Κατά κάποιο τρόπο ναι, αν και δεν μπορείς να ξαναρχίσεις κάτι που ήδη υπάρχει στις καρδιές χιλιάδων ανθρώπων. Οι καιροί είναι δύσκολοι και το μόνο κομμάτι που θα μπορούσε να φέρει λίγη χαρά, χωρίς κόστος, δεν μπορεί. Υπάρχει όμως κανείς να δώσει όραμα; Να εμπνεύσει, ώστε να ακολουθήσει ο κόσμος; Ιδού η Ρόδος…
Εν κατακλείδι, από την ώρα που τελείωσε το παιχνίδι στριφογυρίζουν στον μυαλό μου τα εξής λόγια του Νικόλα του Άσιμου:
Βαρέθηκα τη μίζερή μου φύση
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
αναμφιβόλως
δε με χωράει ο τόπος ρε παιδιά.
Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια,
τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια,
τα λόγια, μοναχά, μας απομείναν κι οι θεωρίες
στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί.
Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει
το σύστημα μας έχει επιτάξει
απόκληρα απομείναμε πουλάκια
κυνηγημένα
με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά
