Ένας χρόνος από το βραβείο ‘Όσκαρ Γκαρθία’

Ρετσινιά φυγομαχίας, κανένα κέρδος και συνεχείς σφαλιάρες από τότε, για τον θρύλο που έγινε θρυλάκος

Ήταν σαν σήμερα. Για μένα, όπως λέει και ο τίτλος του ωραίου άρθρου: Η νύχτα που διασύρθηκε ο Θρύλος’, ήταν ο μεγαλύτερος διασυρμός στην μεγάλη ιστορία του Ολυμπιακού.

Φοβήθηκε, αρνήθηκε να παίξει, φυγομάχησε, για ένα χαρτί.

Έγινε δε μεγαλύτερος ο διασυρμός, ακόμη και με την κυνική λογική της εποχής μας, όταν δεν επετεύχθη ο σκοπός. Δεν βγήκε πρώτος τελικά, ούτε καν δεύτερος. Έχασε το χρυσό του CHL. Ο ΠΑΟΚ τον πέρασε μολονότι είχε δύο μηδενισμούς και -3 βαθμούς. Σύνολο -9.

Έγινε ακόμη μεγαλύτερος διασυρμός φέτος με τη σημερινή διαφορά στη βαθμολογία, παρά το -2 και την 3άρα της Τούμπας.

Πολλοί θα πουν (και θα κρυφτούν πίσω από αυτό) ότι: ‘Δεν σας φταίει κανείς που ένας ανεγκέφαλος πέταξε το ρόλο’. Τέλος. Σ’  αυτό στηρίχτηκε όλη ο προπαγάνδα των ΜΜΕ και των κύκλων της Αθήνας.

Οκ παιδιά, έτσι είναι. Αλλά όταν ένας ανεγκέφαλος πετάει ένα ρολό και βρίσκει τον αντίπαλο προπονητή, υπάρχουν νόμοι, κανονισμοί και διαδικασίες ως προς το τι θα γίνει στη συνέχεια. Τι από αυτά τηρήθηκε;

Τα γεγονότα

Ο γιατρός του αγώνα, μετά από παραγγελία του διαιτητή και εξέταση παρουσία και του γιατρού του Ολυμπιακού, διέγνωσε ότι ο προπονητής δεν έχει τίποτε και  ότι μπορεί να συνεχίσει. Ο διαιτητής κατόπιν αυτού έπρεπε να διατάξει την έναρξη αλλά τον πρόλαβε ο Ολυμπιακός που έστειλε τον προπονητή για το νοσοκομείο, για να εξετάσουν μια αμυχή στο χείλος.

Δεν τον παρέπεμψε ο γιατρός του αγώνα, δεν κλήθηκε ασθενοφόρο και δεν πήγε σε δημόσιο νοσοκομείο – όπως συνέβη με τον Ίβιτς στη Λεωφόρο, υπόθεση με την οποία πολλοί την ταυτίζουν -. Αντίθετα πήγε στο ιδιωτικό νοσοκομείο που είναι χορηγός του Ολυμπιακού.

Η ιατρική Έκθεση περιγράφει ακριβώς αυτό που συμβαίνει όταν δαγκώσουμε τα χείλη μας. Και όταν είδαν ότι δεν έφταναν όλα αυτά για να τεκμηριωθεί η καταδίκη, χρειάστηκε να αλλάξει την Έκθεσή του ο διαιτητής για το δικαστήριο, γράφοντας διαφορετικά πράγματα από το Φύλλο αγώνα – διαψεύδοντας δηλαδή τον εαυτό του – και να μην πάει, για να αποφύγει τις δύσκολες ερωτήσεις των νομικών. Συγχρόνως, χρειάστηκε να γίνει μια ολόκληρη προπαγάνδα η οποία ξεκίνησε από τραυματισμό του προπονητή στο μάτι, κατέβηκε στη μύτη, στο στόμα για να καταλήξει στο λαιμό. Ούτε περιγραφή προκαταρκτικών ερωτικής συνεύρεσης να ήταν.

Η απόδειξη της σκευωρίας και της ξεφτίλας; Ιδού:

Σήμερα ο διαιτητής έχει εξαφανιστεί δια παντός από τη διαιτησία. Δεν ξανασφύριξε από τότε.

Ο προπονητής Όσκαρ (ηθοποιίας, όνομα και πράγμα) Γκαρσία εξαφανίστηκε από τους πάγκους μια και δεν τον προσλαμβάνει πια καμιά ομάδα. Λογικό είναι δεν τίμησε ούτε το ποδόσφαιρο, ούτε το όνομά του. Ήδη ο Ολυμπιακός τον είχε απολύσει λίγο μετά, όπως πετάμε τη στημένη λεμονόκουπα.

Τους απέμεινε μόνο η ξεφτίλα, το στίγμα της φυγομαχίας και της ηθοποιίας, η ανεξίτηλη ρετσινιά, χωρίς να συνoδεύεται καν από ένα πρωτάθλημα ή από τα εκατομμύρια του CHL.

Γιατί όμως τα έκαναν όλα αυτά;

Η άποψή μου είναι διότι τα λεφτά είναι πολλά. Δεν υπάρχουν πια αξίες, σε κάποιους ανθρώπους,  ούτε καν σε σχέση με το όνομα και την ιστορία μιας ομάδας. Τα λεφτά ήταν πολλά και έπρεπε να τα σώσουν με κάθε τρόπο. Οι ίδιοι άνθρωποι δεν σεβάστηκαν τη μεγάλη ιστορία της ίδια τους της ομάδας, για 30 αργύρια.

Αλλά εδώ φέτος κάποιοι (ποιοι άραγε;)  σακάτεψαν άνθρωπο, διαιτητή, για τον ίδιο λόγο. Για τα περσινά πταισματάκια θα μιλάμε;

O tempora o mores (Ω καιροί, ω ήθη)! Θα πεί κανείς

ΟΧΙ. Οι καιροί και τα ήθη είναι αυτά που δυστυχώς είναι, κοινά για όλους, αλλά το …ήθος μιας συγκεκριμένης ομάδας διαφέρει πολύ, ακόμη και στους σημερινούς στυγνούς καιρούς.