Κούραση στο σώμα, στον ΠΑΟΚ, κούραση και στο μυαλό

Είναι άσχημο να βλέπεις την ομάδα σου, η οποία πριν από λίγο καιρό πετούσε να σέρνεται τόσο πολύ σε ένα κρίσιμο αγώνα. Είναι επίσης άσχημο να βλέπεις μια ομάδα μαχαλόμαγνκα. Που πετάει και τους κερδίζει όλους (τους μεγάλους) στην έδρα της και σέρνεται και χάνει απ΄ όλους στην Αθήνα.

Χθες βέβαια, το κυρίαρχο ήταν η κούραση. Αλλά για την κούραση υπάρχουν ερμηνείες, οι οποίες έχουν να κάνουν με τη διαχείριση των παικτών. Υπάρχουν βέβαια και δικαιολογίες που αφορούν στους τραυματισμούς και στις τιμωρίες. Ο Σάκχοφ με τον Ουάρντα και τον Βαρέλα θα μπορούσαν να μοιραστούν χρόνο με τα σερνόμενα χθεσινά παλικάρια και να υπάρχει περισσότερη ενέργεια. Ακόμη και ο Μυστακίδης.

Ωστόσο, καμιά δικαιολογία δεν υπάρχει για τη μη χρησιμοποίηση του Χαρίση και του Κάτσε. Για τον τελευταίο βέβαια, όχι για χθες που δεν ήταν καλά, αλλά για το προηγούμενο διάστημα. Αυτός όμως που εξέθεσε με την απόδοσή του τον Ίβιτς είναι ο Χαρίσης. Αυτή ήταν η καθολική γνώμη δεκάδων ανθρώπων στο χώρο όπου είδα το ματς.

Το θέμα Χαρίση

Αναμφισβήτητα ο προπονητής του ΠΑΟΚ έκανε μια καλή χρονιά στην οποία έφτιαξε μια καλή ομάδα, έκανε επιτυχίες και έβαλε γερά θεμέλια και για τη δική του καριέρα.

Αναμφίβολα βέβαια έκανε και λάθη για τα οποία κανείς δεν θα τον κατηγορήσει. Σίγουρα θα έχει και ο ίδιος διαπιστώσει ποια ήταν αυτά και είναι άνθρωπος που δίνει την εντύπωση ότι διδάσκεται από τα λάθη του και τα διορθώνει.

Το μεγαλύτερο λάθος του όμως ήταν η διαχείριση του Χαρίση. Μολονότι συχνά πυκνά στις συνεντεύξεις οι συνάδερφοι τον ρωτούσαν γι΄ αυτό. Οι ερωτήσεις ήταν ένα καμπανάκι που δεν το άκουσε. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο στην περίπτωση Χαρίση δεν είναι τόσο η λανθασμένη εκτίμηση για τις δυνατότητές του να προσφέρει, ούτε ότι δεν αξιοποιήθηκε ένας νέος πολλά υποσχόμενος παίκτης.

Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι διαπίστωσα κι εγώ, όπως και όλοι, μια εμπάθεια στο θέμα αυτό. Αν είναι αλήθεια, είναι αδικαιολόγητη. Δεν ξέρω αν αληθεύει λοιπόν, όπως συζητήθηκε, ότι κάποια στιγμή ο Χαρίσης μετέφερε συζήτηση των αποδυτηρίων στον πρόεδρο του ΠΑΣ, αλλά και αλήθεια να είναι ο Ίβιτς έπρεπε να τιμωρήσει τον παίκτη αλλά όχι να τον εξοντώσει.

Ερωτώ λοιπόν και κλείνω το θέμα, ποιόν έβλαψε περισσότερο ο Ίβιτς από αυτή τη διαχείριση; Τον Χαρίση, τον ΠΑΟΚ ή τον εαυτό του;

Στον χθεσινό αγώνα έγιναν και άλλα αδικαιολόγητα λάθη, τα οποία ξεγυμνώνουν την ομάδα εν όψει του τελευταίου αγώνα με τον Παναθηναϊκό.

Πρώτον, η κόκκινη του Μαλεζά. Είναι δυνατόν ρε Στέλιο; Όση αγανάκτηση και να είχε εκείνη τη στιγμή, είναι δυνατόν τόσο έμπειρος παίκτης, να μην συγκρατηθεί; Να αφήσει την ομάδα χωρίς σέντερ μπάκ στον πιο κρίσιμο αγώνα; Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία.

Η διαχείριση του Μάτος

Δεύτερο ήταν η διαχείριση του Μάτος. Έχεις έναν αγώνα στον οποίο πρέπει να πάρεις ένα Χ να τελειώνεις. Όλοι σέρνονται και εσύ και οι αντίπαλοι. Έχεις έναν Μάτος ο οποίος σέρνεται περισσότερο όλων και τελευταία δεν πάει καλά με τα νεύρα του και έχει έξη κάρτες. Δικαιολογημένα βέβαια ο άνθρωπος αφού έπαιξε 50 αγώνες όταν κάθε χρόνο έπαιζε 30. Τον βάζεις να παίξει ή βάζεις τον Κίτσιου ο οποίος και φορμαρισμένος δείχνει (λογικό αφού δεν έπαιξε πολλά ματς) και καλός είναι τελευταία και ενέργεια βγάζει και κρατάς τον Μάτος λίγο πιο ξεκούραστο για τον επόμενο αγώνα, αν κάτι στραβώσει;

Το ερώτημα είναι για εξετάσεις σχολής προπονητών και η λανθασμένη απάντηση οδηγεί σε κόψιμο…

Ατολμία

Αυτό που θα μπορούσε να καταλογίσει κανείς στον Ίβιτς, αυτή την πρώτη χρονιά είναι μια ατολμία.

Βέβαια αυτό χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των προπονητών, καθώς το ποδόσφαιρο όλα μπορούν να ανατραπούν από την μια στιγμή στην άλλη και νοιώθουν ανασφαλείς. Οι περισσότεροι μεγάλοι προπονητές, οφείλουν να είναι και είναι κατά βάση συντηρητικοί. Για παράδειγμα βλέπε Σάντος, ακόμη και Μουρίνιο. Ωστόσο, κάποιες φορές πρέπει να δείχνουν μια τόλμη. Όπως αυτή που δεν έδειξε χθες ο Ίβιτς και χρησιμοποίησε τον Μάτος. Όπως η αντίστοιχη που δεν έδειξε στην Τούμπα με την ΑΕΚ όταν αντικατέστησε τον Βαρέλα με άλλον αμυντικό ενώ έχανε και ήταν έτοιμος να περάσει επιθετικό παίκτη μήπως και αλλάξει το ματς.

Σε κάθε περίπτωση ο κόσμος δεν χάνει το κουράγιο, πιστεύει στην ομάδα, πιστεύει στον Ίβιτς και όλοι ελπίζουν πώς θα έχουμε τελικά την Τετάρτη ‘τέλος καλό όλα καλά’, σε μια πετυχημένη χρονιά.