Μα δεν μιλάμε για την ΑΕΚ…

Eξ αρχής θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι η ΑΕΚ δεν είναι μια ομάδα, που θα ζηλέψει κανείς. Δηλαδή, αν ο ΠΑΟΚ θα ξεκινούσε μια πορεία και θα έπρεπε να θέσει έναν στόχο, δε νομίζω να ονειρεύονταν κανείς να γίνει “η σημερινή ΑΕΚ”.

Παρόλα αυτά, παρακολουθώντας το παιχνίδι την Τετάρτη, σχεδόν δίπλα από τον αγωνιστικό χώρο, μου γεννήθηκαν κάποιες σκέψεις.

Η ΑΕΚ είναι μια ομάδα, με ένα σχετικό φτηνό ρόστερ. Δεν νομίζω να φτάνει ούτε το 40% του μπάτζετ που έχει ο φετινός ΠΑΟΚ. Είναι μια ομάδα, που δεν ξοδεύει πολλά, μια ομάδα που επιλέγει φτηνούς ποδοσφαιριστές, κι αυτό συνήθως έχει αντανάκλαση στην ποιότητα. Απ΄ αυτή την άποψη, από θέμα ποιότητας, δηλαδή, δε νομίζω να τη ζήλευε ο μέσος φίλος του ΠΑΟΚ. Άλλωστε, για να μην ξεχνιόμαστε, αυτή η ΑΕΚ είναι σήμερα ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ αρκετούς βαθμούς πίσω από τον κακό φετινό ΠΑΟΚ. 

Την Τετάρτη, η ΑΕΚ ήταν σαφέστατα καλύτερη ομάδα στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας και κέρδισε δίκαια.

Ήταν μια ομάδα, που μπήκε με ένα πλάνο στο γήπεδο, που είχε συνοχή, είχε παίκτες που ήταν ήρεμοι, δεν μιλούσαν πολύ, που έτρεχαν, φαίνονταν πως ήταν καλά γυμνασμένοι, είχαν τρεξίματα, έβγαζαν ενέργεια και πέθαιναν για το πλάνο του προπονητή τους.

Στον πάγκο, έβλεπα έναν προπονητή ήρεμο, που έλεγε τα απαραίτητα στους παίκτες του, που και που σηκώνονταν ένας βοηθός του, που μιλούσε ιταλικά, απλά για να κάνει “παιχνίδι” με τους διαιτητές.

Η ΑΕΚ είναι μια ομάδα, που δίνει την εντύπωση σε κάποιον που δεν τη ζει από μέσα, ότι έχει μια συγκεκριμένη δομή, με συγκεκριμένες λειτουργίες.

Έχω την εντύπωση, πως στην κεφαλή υπάρχει ο Μελισσανίδης, από κάτω υπάρχει ο Ίλια Ίβιτς, που κάνει το “παιχνίδι” και στον πάγκο ο Καρέρα.

Ο Μελισσανίδης δεν είναι ο άνθρωπος, που θα δώσει “λευκές επιταγές”. Θέλει να έχει τον έλεγχο της κατάστασης. Διάλεξε βέβαια έναν τεχνικό διευθυντή, που έχει δώσει διαπιστευτήρια, του δίνει τη δυνατότητα να κινείται, χωρίς να είναι ανεξέλεγκτος, να διαλέξει τον προπονητή, και να συνεργάζεται μαζί του στη στελέχωση της ομάδας.

Πριν τον Ίβιτς, είχε τον Λυμπερόπουλο. Φαντάζομαι κάπως έτσι λειτουργούσαν και τότε. Ο Λυμπερόπουλος έκανε μια τραγική ενός (φερόμενου ως) προπονητή, του Καρντόζο και την πλήρωσαν μαζί. Έφυγαν.

Παρακολουθώντας την ΑΕΚ εκ του μακρόθεν, έχω την εντύπωση ότι κάπως έτσι γίνεται το “παιχνίδι” εκεί. Ιδιοκτήτης, τεχνικός διευθυντής, προπονητής. Δεν βλέπω κανέναν άλλον ανάμεσα, όταν μιλάμε για ποδόσφαιρο.

Βλέποντας το παιχνίδι την Τετάρτη, παρακολουθούσα τον Μάνταλο στο χορτάρι. Είναι ο αρχηγός της ΑΕΚ, ο ηγέτης της, άκουσα ότι υπάρχει πρόταση γι΄ αυτόν από την Αραβία. Αν ήταν στα σωστά λεφτά, η ΑΕΚ δεν θα είχε πρόβλημα να τον πουλήσει.

Το περασμένο καλοκαίρι, δεν είχε πρόβλημα να πουλήσει, και μάλιστα όχι με πολλά λεφτά, μόλις 700 χιλιάδες, τον Μπακασέτα, έναν από τους καλύτερους Έλληνες παίκτες, που είχε.

Η ΑΕΚ κοιτάει τη δουλειά της. Δεν παρασύρεται από συναισθηματισμούς. 

Η ΑΕΚ είναι μια ομάδα, που σήμερα δεν έχει υψηλό ταβάνι. Έχει, όμως, τον τρόπο να το “γρατσουνά”.

Τώρα θα μου πείτε, “τι σε έπιασε και μιλάς σήμερα για την ΑΕΚ”…

Μα δεν μιλάω για την ΑΕΚ…

(FORZA 04/07)