Ο έρωτας (CHL) μόνο με έρωτα (8άδα και… στο EUL) περνάει

Το ποδόσφαιρο είναι συναίσθημα. Και αυτή τη στιγμή είμαστε χάλια. Σκασμένοι.

Η λογική δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το συναίσθημα.

Υπάρχουν πολλά που μας λέει για να μας γιατρέψει λιγάκι. Ότι η ομάδα ανέβηκε κι άλλο σε επίπεδο, ότι κόντραρε τον Άγιαξ, ότι έχει μέλλον λαμπρό. Τίποτε από αυτά όμως δεν μπορεί να γιατρέψει το συναίσθημα και να καταλαγιάσει τον θυμό. Θέλαμε το CHL και δεν το έχουμε. Και όχι μόνο, αλλά μας το έκλεψαν. Είμαστε σκασμένοι, εξοργισμένοι και τίποτε δεν μπορεί να μας παρηγορήσει.

Το συναίσθημα περνάει μόνο με συναίσθημα και όπως έλεγαν οι παλιοί, η απώλεια ενός έρωτα μόνο με έναν νέο έρωτα περνάει.

Αν η επιθυμία για το CHL ήταν ένας έρωτας που χάθηκε μόνο με το νέο έρωτα-στόχο να πάμε πολύ βαθιά στο EUR μπορεί να περάσει. Και όταν λέω βαθιά εννοώ πολύ βαθιά. Ίσως και μέχρι το τέλος. Άλλωστε στον τελικό έφτασαν στο παρελθόν ομάδες όπως η Μπράγκα, η Χετάφε, Εσπανιόλ, Ρέιτζερς, Ντνιεπρ.

Αυτό βεβαίως σε συνδυασμό με το repeat στο Πρωτάθλημα.

Να ξέρετε ότι αν μια ομάδα φτάσει στους 4 ή έστω στους 8 του EUR, οι μεγάλοι αγώνες, ξ δόξα, τα έσοδα και οι βαθμοί που παίρνει είναι τα ίδια με μια συμμετοχή της σε ομίλους του CHL, ειδικά εφ’  όσον έρθει 4η.

Η περσινή ομάδα. Που και να είχε ενισχυθεί…

Η ομάδα που μας έκανε τόσο περήφανούς προχθες στο Άμστερνταμ είναι ίδια η περσινή. Με την προσθήκη μόλις ενός παίκτη ο οποίος δεν διακρίθηκε και ιδιαιτέρως. Η ομάδα αυτή είναι ίδια σχεδόν στα τρία τελευταία χρόνια. Βελτιώθηκε και ανεβαίνει διαρκώς επίπεδο, μέσα από τις προπονήσεις. Του Ίβιτς και του Λουτσέσκου. Και φυσικά τις τελευταίες πινελιές του Φερέιρα, ο οποίος φαίνεται πολύ καλός.

Δεν είναι μια ομάδα που δημιουργήθηκε από μεταγραφές, αλλά από δουλειά και μέσα από τις επιτυχίες. Οι λίγες πετυχημένες μεταγραφές σε όλα αυτά τα τρία χρόνια απλά την ενίσχυαν και τη βελτίωναν με την ένταξη των νέων παικτών στο οργανωμένο σύνολο.

Αυτό μας επιτρέπει να πιθανολογήσουμε ότι αν  υλοποιούνταν το σχέδιο Ιβαν – Λουτσέσκου, το οποίο ολοκληρώθηκε την ώρα που στηνόταν η φιέστα και προέβλεπε την παραμονή όλης της περσινής ομάδας και την προσθήκη τριών πολύ ποιοτικών παικτών σε συγκεκριμένες θέσεις, η ομάδα θα απέκλειε τον Άγιαξ, ακόμη και με τους διαιτητές που την έπαιξαν. Το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε, έφυγαν δύο παίκτες και κόντεψαν να φύγουν άλλοι δύο, ήρθαν οκτώ νέοι αλλά στην 11άδα προχθές ήταν μόνο ο ένας κι αυτός νιόφερτος. Ο Λουτσέσκου έφυγε, ο Φερέιρα είναι καλός, η ομάδα μεγάλωσε αλλά όλα θα μπορούσαν να είναι ακόμη καλύτερα και ακόμη μεγαλύτερα με την εφαρμογή του αρχικού πλάνου.  Πρέπει να σημειωθεί δε ότι και η επιθυμία του Φερέιρα, από την πρώτη στιγμή, είναι για στοχευμένη ενίσχυση.

Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να γίνει μ΄ αυτήν τη δυσκοιλιότητα (συγνώμη δεν βρίσκω άλλη κατάλληλη λέξη) της ομάδας, στις καλοκαιρινές μεταγραφές.

Αν επιχειρήσουμε μερικές μικρές παρατηρήσεις από τον 2ο αγώνα είναι:

  1. Το μεγαλύτερο όφελος είναι η απόδοση του Γιαννούλη, ο οποίος στάθηκε υπέροχα στο ψηλότερο επίπεδο και απέναντι στον Ζιγιέκ. Αυτό απαλλάσσει την ομάδα από τα έξοδα απόκτησης παίκτη, πρώτου, για το αριστερό της άμυνας. Με βάση το Financial Fair play, της κάνει οικονομία και επιτρέπει να στρέψει πόρους για καλύτερο παίκτη σε άλλη θέση. Και μην ξεχνάμε ότι ο Γιαννούλης είναι ένα σύγχρονο επιθετικό μπακ που δύσκολα βρίσκεις. Η απόδοσή του κλείνει στόματα κάποιων (πολλοί δυστυχώς) οι οποίοι είναι έτοιμοι να απαξιώσουν κυρίως τα παιδιά που προέρχονται από τον ΠΑΟΚ. Κάτι το οποίο δεν κάνουν οι Ολυμπιακοί οι οποίοι εκτόξευσαν την τιμή του μετριότατου σε σύγκριση με τον Γιαννούλη, Κούτρη και τον έσπρωξαν στην Εθνική.
  2. Αναρωτιέμαι πώς ήταν δυνατόν ο Μπίσεσβαρ να ήταν σε πολλούς αγώνες εκτός 11άδας και εκτός αποστολής. Αναρωτιέμαι τι λένε τώρα κάποιοι ‘ειδικοί’, οι οποίοι στην αρχή γνωμάτευαν ότι κάνει μόνο εναντίων μικρών ομάδων και στην Τούμπα και όχι για μεγάλα ματς. Αναρωτιέμαι γιατί άργησε τόσο ο ΠΑΟΚ να του ανανεώσει πέρσι το συμβόλαιο. Αναρωτιέμαι τέλος πώς ο Άγιαξ δεν μας προσφέρει 20 εκατ. για έναν παίκτη που εξέθεσε όλη την 11άδα του, ο οποίος μπορεί να τον οδηγήσει και φέτος στον τελικό. Ευτυχώς δηλαδή.
  3. Η κατάσταση στην Πόρτο δεν είναι καλή. Υπάρχει απώλεια εσόδων. Δεν ξέρω σε ποιους απέδωσαν τον αποκλεισμό. Πάντως στον πρώτο αγώνα πρωταθλήματος που χάσανε, όλο το παιχνίδι έκανε ο Ολιβέιρα, αλλά ο προπονητής του τα έχωνε. Μήπως το τοπίο ξαναγίνεται θετικό για τον Ολιβέιρα;

Είχε 30’ την πρόκριση στα χέρια, 60’ σε διεκδίκηση και άλλα 90’ σε απόσταση ενός γκολ

Το πόσο κοντά έφτασε ο ΠΑΟΚ στην πρόκριση φαίνεται στο παρακάτω γράφημα.

Παρουσιάζει ποια ομάδα είχε στα χέρια της την πρόκριση και με ποια διαφορά γκολ, ανά 5λεπτο και στους δύο αγώνες.

Στην κεντρική γραμμή 0 (μηδέν) φαίνεται ότι η πρόκριση παιζόταν ανάμεσα στις δύο ομάδες στα ίσια 50-50 όπου δεν υπάρχει καμιά μπάρα. Ο ΠΑΟΚ (ασπρόμαυρη μπάρα προς τα πάνω), είχε την πρόκριση στα χέρια του, όταν προηγήθηκε και την κράτησε από ένα 15λεπτο σε κάθε αγώνα. Ο Άγιαξ (κόκκινη μπάρα προς τα κάτω), είχε την πρόκριση στα χέρια του όταν προηγήθηκε στην Τούμπα, από την αρχή του αγώνα στην Ολλανδία και από τη στιγμή που ισοφάρισε. Πάντα όμως σε απόσταση ενός γκολ για να τη χάσει. Το φυλλοκάρδι των παικτών του μεγάλου φαβορί Άγιαξ έτρεμε σε κάθε επίθεση του ΠΑΟΚ και αυτό φαινόταν στα πρόσωπά τους στο ζουμ. Δεν το έκρυψαν μετά ούτε στις δηλώσεις τους.  Βρέθηκε για λίγο σε απόσταση ασφαλείας δύο γκολ, όταν πέτυχε το 3-1, αλλά ο ΠΑΟΚ ξαναέφερε το παιχνίδι στο γκολ στο τέλος και ήθελε πέντε ακόμη λεπτά για τη ζημιά…

Άλλη μια απόδειξη δηλαδή του πόσο στα ίσια κόντραρε ο ΠΑΟΚ τον μεγάλο του αντίπαλο και πόσο μεγάλος είναι ήδη κι αυτός.