ΠΑΟΚ – Άγιαξ πίσω από τα χοντρά γράμματα

Μετά από τα πέντε πρώτα λεπτά του αγώνα με τον Άγιαξ, σχημάτισα μια πρώτη εντύπωση ότι αυτή η ομάδα δεν παίζεται. Το γκολ λίγο μετά, αν και τυχαίο και δώρο της άμυνας και του τερματοφύλακα του ΠΑΟΚ, ένιωσα ότι δικαίωσε αυτή μου την εκτίμηση. Το ίδιο και τα επόμενα 10 λεπτά.

Αυτό που είδα ήταν μια παλιά Μπαρτσελόνα χωρίς Μέσι.

Οι Ολλανδοί άλλαζαν τη μπάλα με τέτοιο τρόπο λες και είχαμε ένα σπορ στο οποίο δεν μετρούσαν τα γκολ αλλά η κατοχή και οι πάσες. Σαν ένα κορόιδο από αυτό που παίζουν οι παίκτες στην προπόνηση αλλά απλωμένο σε ολόκληρο το γήπεδο. Επειδή όμως δεν είναι έτσι και μετράνε τα γκολ, κάποια στιγμή εκδήλωναν την επίθεση πλησιάζοντας με τρίγωνα και κάθετες μπαλιές. Εδώ έδειχναν ότι οι κινήσεις ήταν αυτόματες. Δουλεμένες. Επίσης, ήταν κινήσεις παικτών με μεγάλο ταλέντο. Γιατί πάσες μπορούν να αλλάξουν όλοι οι παίκτες αλλά το ταλέντο φαίνεται και εδώ. Κύριο χαρακτηριστικό ήταν η ταχύτητα της μπάλας στις πάσες καθώς και η υποδοχή. Τολμούσαν να κάνουν ριψοκίνδυνες πάσες διότι έδιναν ταχύτητα στη μπάλα, σίγουροι όντες ότι αυτή θα κολλούσε στο πόδι του συμπαίκτη που θα την υποδεχτεί, όπερ και εγένετο. Έτσι εκδήλωναν την επίθεση ξαφνικά.

Άλλο ένα χαρακτηριστικό ήταν ότι στη φάση ανταλλαγής της μπάλας είχαν δύο ή τρία αγγίγματα, προφανώς για να μην τη χάσουν, ενώ στη φάση της εκδήλωσης της επίθεσης την έδιναν με τη μία.

Ταυτόχρονα ήταν μεγάλη η πίεση στη μπάλα ψηλά, έξω από την περιοχή του ΠΑΟΚ, όταν σπανίως την έχαναν έτσι, που ανάγκαζαν τον ΠΑΟΚ να μην ψάχνει οργανωμένη από πίσω επίθεση αλλά μεγάλες μπαλιές.

Ωστόσο, μέχρι το 25ο λεπτό που ισοφάρισε ο ΠΑΟΚ  δεν είχαν τις τελικές που περίμεναν αφ’ ενός διότι και ο ΠΑΟΚ αμύνθηκε σωστά, αφ’ ετέρου διότι προηγήθηκαν νωρίς και αυτό τους έκανε να χαλαρώσουν λίγο. Γενικώς δεν πάτησαν πολύ το γκάζι, ίσως και να μην μπορούσαν καθώς είχαν τέσσερις παίκτες οι οποίοι μόλις είχαν ενταχθεί στην ομάδα μετά από την ξεκούρασή τους. Η εκτίμησή μου είναι ότι ήρθαν για μια επαγγελματική νίκη ή έστω ισοπαλία. Πέτυχαν το δεύτερο.

Όταν μια πάσα οδήγησε σε καταιγίδα

Το σημείο που άλλαξε τη ροή του αγώνα ήταν κατά τη γνώμη μου η πάσα του Βαρέλα προς τον αφύλακτο στο κέντρο του γηπέδου Μπίσεσβαρ η οποία έφερε το πρώτο Γκολ. Προφανώς και η καλύτερη μηχανή έχει τα τρωτά της. Μπράβο στον ΠΑΟΚ που εκμεταλλεύτηκε το πρώτο το οποίο βρήκε.  Μετά μίλησε η επιθετικότητα του ΠΑΟΚ, το πάθος και η έδρα. Εκεί οι Ολλανδοί τα έχασαν και η τακτική τους πήγε στα σκουπίδια. Δεν είναι που έχασαν τον έλεγχο, δέχτηκαν άλλο ένα γκολ και γλύτωσαν άλλα δύο μέχρι το 45’. Είναι που στο διάστημα αυτό δεν εκδήλωσαν ούτε μια επίθεση και δεν μπόρεσαν να εφαρμόσουν το τίκι-τάκα για να ανακόψουν την ορμή του ΠΑΟΚ. Αν ήταν ένας αγώνας για τον οποίο θα υπέγραφα να μην γίνει ανάπαυλα ήταν αυτός.

Το 2ο ημίχρονο

Βέβαια οι παίκτες του ΠΑΟΚ και του Άγιαξ ξεκίνησαν το 2ο ημίχρονο σχεδόν όπως τελείωσαν το 1ο. Ο ΠΑΟΚ έχασε άλλη μια καλή ευκαιρία αλλά ο Άγιαξ άρχισε να βγαίνει μπροστά και έχασε κι αυτός άλλη μία. Ο ΠΑΟΚ όμως έκανε φαρμακερές αντεπιθέσεις. Δυστυχώς το τόσο ψυχρό γκολ της ισοφάρισης λειτούργησε σαν μια ξαφνική τρύπα σε ένα δοχείο με νερό. Ο ΠΑΟΚ ‘άδειασε’ εντελώς από ψυχολογική δύναμη, ορμή και φυσικές δυνάμεις. Μέτρησα την πρώτη οργανωμένη επίθεση στο 76’ και άλλη μία 10 λεπτά αργότερα. Εκεί ο Άγιαξ έκρυψε και πάλι τη μπάλα με την τακτική που περιέγραψα στην αρχή και ευτυχώς δεν έβαλε άλλο γκολ.

Έχει τύχη υπό αυτές τις συνθήκες ο ΠΑΟΚ;

Και βέβαια έχει. Το ότι ‘πάτησε’ έστω για 20’ τον Άγιαξ του δίνει όλες τις ελπίδες και όλα τα δικαιώματα. Μην ξεχνάμε ότι ο Άγιαξ πέρσι δυσκολεύτηκε περισσότερο στην έδρα του και έκανε όλους τους θριάμβους του έξω. Αντίθετα ο ΠΑΟΚ χρόνια τώρα τους κάνει μέσα. Το ματς θα είναι ανοιχτό και ο ΠΑΟΚ έχει πάθος τρέλα και παράδοση. Και σε μεγάλα γήπεδα και στο συγκεκριμένο. Ο Άγιαξ στον πρώτο αγώνα μετά από την ψυχρολουσία στο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα με την Τόττεναμ ίσως να έχει λίγο άγχος. Θα είναι ανοιχτό ακόμη κι αν ο ΠΑΟΚ δεχτεί δύο γκολ. Ακόμη και στο ’85 με 2-0, για παράδειγμα, ο ΠΑΟΚ θα χτυπάει το ματς.

Μερικές παρατηρήσεις πίσω από τας μεγάλα γράμματα.

  • Το 1ο γκολ του Άγιαξ είναι ευθύνη του Πασχαλάκη. Και έχει σχέση ακριβώς με την αδυναμία του. Ένα μέτρο μπροστά του ο τερματοφύλακας πιάνει τη μπάλα. Τέλος. Δεν ήταν δηλαδή θέμα αυτογκόλ. Δεν ξέρω γιατί λειτουργεί σαν να του έχουν καρφώσει τα πόδια στη γραμμή. Και στο 2ο γκολ η απομάκρυνση του Βαρέλα πολύ κακή. Δεν ήταν δηλαδή θέμα ατυχίας.
  • Σημαντική ήταν η απόδοση του Γιαννούλη. Είχα μαζί μου τα κιάλια και ζούμαρα στο πρόσωπό του πριν το πρώτο σφύριγμα. Ανέκφραστο, σφιγμένο και φοβισμένο. Όταν έγινε και η στραβή είπα: ‘επόμενο ήταν’ και: ‘τώρα τη βάψαμε’. Το ότι το ξεπέρασε αυτό το παιδί και έκανε πολύ καλή απόδοση μετά είναι πολύ σπουδαίο.
  • Ο Μπίσεσβαρ πιστεύω πως όχι μόνο έχει θέση σ’ αυτόν τον Άγιαξ αλλά είναι εκείνος που θα τον μεταμόρφωνε επιθετικά.
  • Εκπληκτική η πρώτη πάσα του Βαρέλα στο 1ο γκολ τους ΠΑΟΚ και η κομπίνα λες και ήταν σχεδιασμένη από τον Ίβκοβιτς, στο 2ο, μας γεμίζουν αισιοδοξία.
  • Υπάρχουν δύο φάσεις οι οποίες θα μπορούσαν να δώσουν ακόμη και 40 εκατ. € στον ΠΑΟΚ. Είναι η ντρίπλα του Ζαμπά, αν έμπαινε μετά το γκολ από τον Πέλκα και μια έφοδος του Άκμπομ στο 2ο ημίχρονο ανάμεσα σε τρείς αμυντικούς την οποία δεν ολοκλήρωσε. Για φανταστείτε ένα 4-2; Αυτές οι δύο φάσεις θα έκαναν το γύρο του κόσμου, θα προκαλούσαν θαυμασμό πώς χόρεψαν την άμυνα του Άγιαξ και θα εκτόξευαν την αξία των δύο παικτών. Αν συνδυαζόταν δε και με πρόκριση νάτα τα 40 εκατ (και βάλε).
  • Θα μου πείτε με τα ‘αν’ δεν γίνεται δουλειά. Θα απαντήσω ΟΚ. Έχει όμως σημασία το θετικό ενδεχόμενο. Εφ’ όσο το ενδεχόμενο μετά από τρία ‘αν’ είναι 40 εκατ. και δημιουργείς συχνά τέτοιες καταστάσεις, δικαιούσαι να αισιοδοξείς ότι κάποια στιγμή θα επαληθευτούν κάποια ‘αν’ στη σειρά και θα στα δώσουν.