Πως ξεριζώνεις τη σαπίλα;

Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή ότι όλοι θέλουμε να εξυγιανθεί το ποδόσφαιρο, όπως και κάθε άλλος τομέας της χώρας βέβαια. Σωστά;  Όλοι πλην των λίγων πολύ φανατισμένων οπαδών και κάποιων διοικήσεων και στελεχών ομάδων οι οποίοι έχουν άλλα συμφέροντα. Ας τους αγνοήσουμε αυτούς.

Το ζήτημα είναι πώς αυτό μπορεί να γίνει; Πιθανότατα, ως Έλληνες, έχουμε όλοι άποψη. Αυτή η άποψη είναι αποτέλεσμα γνώσης του θέματος, καλής διάθεσης, αντικειμενικότητας, γενικά ψαγμένης διαδικασίας ή παρορμητική, ηθικοπλαστική, επιπόλαια, του τύπου ‘πονάει κεφάλι κόψει κεφάλι’ και συχνά ιδιοτελής και εκδικητική; Μάλλον τα τελευταία.

Μπορεί με τέτοιες απόψεις να ξεριζωθεί μια μεγάλη και χρόνια σαπίλα; Μια ‘γάγγραινα’ για την οποία, πέραν των τόσων άλλων τραγικών, οι φίλαθλοι λένε ότι ‘μας κλέβει τις Κυριακές μας. Μάλλον όχι.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό, σε κάθε περίπτωση σαπίλας, όπως ας πούμε από ένα σάπιο κομμάτι σε ένα φρούτο, μέχρι σε μια πραγματική γάγγραινα;

Με το καθάρισμα του σάπιου κομματιού αλλά κυρίως με την αντιμετώπιση της αιτίας που τη δημιούργησε. Απλά πράγματα.

Ο καθαρισμός του σάπιου κομματιού αντιστοιχεί στις άμεσες αυστηρές ποινές. Φτάνει;

Ποια είναι η πραγματική δημιουργός αιτία της κατάστασης – σαπίλας – γάγγραινας στο ελληνικό ποδόσφαιρο που πρέπει να ξεριζωθεί;

Μήπως είναι κατ’  αρχήν η αδικία χρόνων, η δυσπιστία, η βία, ο έλεγχος των ομάδων διάφορα κέντρα και συμφέροντα, για να χειραγωγούν αγώνες, η απόπειρα από αυτά ελέγχου των θεσμών, η προσέλκυση ανθρώπων χαμηλού επιπέδου και ηθικής, και εσχάτως η περίφημη παράγγα; Η οποία στα τελευταία χρόνια έλεγξε πλήρως τη διοίκηση του ποδοσφαίρου, μέσω μιας ΕΠΟ, τα στελέχη της οποίας επικοινωνούσαν με κινητά από το Πακιστάν και μέσω πλήρους ελέγχου της διαιτησίας;  Και μάλιστα όχι πια για μόνο το καλό κάποιας ή κάποιων ομάδων αλλά και για το στοίχημα;

Αν δηλαδή πριν από 20-30 χρόνια κάποιοι μας ‘έκλεβαν τις Κυριακές μας’ και τη χαρά μας γιατί απλά υποστήριζαν παθιασμένα και με απληστία τη δική τους ομάδα και είχαν κάποιες προσβάσεις, μήπως στα τελευταία χρόνια ‘κλέβουν τη χαρά και τις Κυριακές μας’ και για να πλουτίζουν;

Μήπως είναι επίσης η άρνηση ή αδυναμία τους να βάλουν χέρι στους φανατικούς φιλάθλους, που προκαλούν τα επεισόδια μολονότι συχνά πληρώνουν οικονομικά και αγωνιστικά τιμήματα;

Τα βασικά ερωτήματα που μπαίνουν είναι τα εξής:

  • Μπορεί να γίνει η κάθαρση με αυτούς;
  • Μπορεί – ακόμα χειρότερο – να γίνει η κάθαρση ΑΠΟ αυτούς;
  • Ποια ήταν η συμμετοχή του μοναδικού σήμερα εγκαλούμενου ΠΑΟΚ, όλα αυτά τα χρόνια στη δημιουργία αυτού του συστήματος με χαρακτηριστικά συμμορίας; Ήταν θύτης ή θύμα;

Απλές ερωτήσεις πού έχουν εύκολες απαντήσεις για όποιον θέλει να είναι στοιχειωδώς ενημερωμένος πάνω σε ένα μεγάλο πρόβλημα, δίκαιος και το κυριότερο με σεβασμό στον εαυτό του για την άποψη που ως πολίτης δικαιούται και οφείλει να εκφέρει.

Ποιο είναι το πρόβλημα αυτή τη στιγμή.

Από την ώρα που ο Σαββίδης έκανε αυτή την επιπόλαια ενέργεια, με την βοήθεια της ατυχίας βέβαια (αφού αυτός όπως και πολλοί άλλοι μπορεί να οπλοφορούν νόμιμα αλλά να μην το βλέπουμε, απλά σ’  αυτόν τραβήχτηκε το μπουφάν και φάνηκε), το θέμα μπήκε στον φακό ή στον ανεμιστήρα των ΜΜΕ. Και διεθνώς. Έγινε σημείο. Είναι γνωστό ότι στις περιπτώσεις αυτές, όποιο θέμα και να είναι, μεγεθύνεται, γίνεται βούκινο και καλύπτει όλα τα άλλα δεδομένα. Αποπροσανατολίζει.

Αυτό βοηθάει στον πραγματικό στόχο, όπως συμφωνούμε όλοι και επιγράφεται στην αρχή, για καθαρό ποδόσφαιρο, το οποίο να μην προκαλεί προβλήματα στην κοινωνία;

Μολονότι  προκάλεσε μια δυναμική στην αθλητική και συνολικά στην κοινωνία του ‘επιτέλους τέλος’, με τον τρόπο που γίνεται και με τη διάθεση να δοθεί η ευθύνη για το ξεχείλισμα του ποτηριού μόνο στην τελευταία σταγόνα, Όχι.

Όχι γιατί αποπροσανατολίζει τους πάντες από την σωστή διαδικασία εξεύρεσης λύσης, όπως προσπάθησα να αποδείξω.

–  Γιατί αυτή τη στιγμή καθιστά το θύμα, θύτη (φυσικά μέσα και από τις δικές του άστοχες ενέργειες και παραλήψεις) και τους αποδεδειγμένα θύτες και ‘κλέφτες των Κυριακών μας’ και όχι μόνον, τιμητές.

–  Γιατί σε ένα πρόβλημα χρόνων επικεντρώνει μόνο στο τελευταίο σύμπτωμα. Σαν δηλαδή σε μια γάγγραινα, να υποδεικνύει ως θεραπεία το ξύσιμο μόνο του τελευταίο μέρους του σάπιου κομματιού, αντί για όλο τα σάπιο κομμάτι και αντιμετώπιση της αιτίας.

–  Γιατί τέλος, δημιουργεί ακόμα πιο βαθύ συναίσθημα αδικίας σε ένα μέρος των εμπλεκομένων και όπως είπε και ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος της ιστορίας των πολέμων Παναγιώτης Κονδύλης, αυτό θα υποβόσκει, θα υποσκάπτει τη λύση και θα προκαλέσει  τον επόμενο πόλεμο.