Πως παίρνεις το πρωτάθλημα; Προσοχή στις κακοτοπιές!

Σε στιγμές ευφορίας είναι δύσκολο να επισημαίνεις κινδύνους. Είναι πιθανόν να σε πουν μίζερο, γκρινιάρη, ανικανοποίητο, ακόμη και ηττοπαθή και, αν οι κίνδυνοι επαληθευτούν, γρουσούζη.

Είχα πει κάποτε σε ένα φίλο ότι πάρκαρε το αυτοκίνητο έξω σε μια στροφή και θα τον χτυπήσουν.  Δεν το μετακίνησε και όταν τον χτύπησαν με είπε ότι το γρουσούζεψα.

Αναμφίβολα ο ΠΑΟΚ πάει καλά. Και ο χειρότερος εχθρός του να το αμφισβητούσε, θα τον διέψευδαν τα νούμερα. Έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ, σε νίκες, βαθμούς, άμυνα κλπ.

Ωστόσο όλα αυτά δεν θα έχουν καμιά σημασία, αν δεν επιτευχθεί ο στόχος της κατάκτησης του πρωταθλήματος.

Βέβαια μπήκαν και συνεχίζουν να μπαίνουν οι βάσεις μιας πολύ καλής ομάδας, η οποία θα είναι στην κορυφή σταθερά στα επόμενα και θα διεκδικεί όλους τους τίτλους και είναι σίγουρο ότι θα κερδίσει ορισμένους από αυτούς, αλλά αυτό θα ίσχυε σε ένα νορμάλ πρωτάθλημα. Στο δικό μας πρωτάθλημα, εξ’  αιτίας του γεγονότος ότι υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν η ομάδα έχει να γευτεί τη χαρά του τίτλου πολλά χρόνια, όλα αυτά – αν και σημαντικά – πηγαίνουν πίσω. Κυριαρχεί ο στόχος του πρωταθλήματος.

Σ΄ αυτή την προσπάθεια λοιπόν εγώ βλέπω κάποιους κινδύνους τους οποίους δεν επισημαίνει κανείς μέσα σε ένα ντελίριο ενθουσιασμού και αισιοδοξίας.

Ακριβώς αυτή η αισιοδοξία που γίνεται σιγουριά μέσα σε ενθουσιασμό, είναι ο πρώτος κίνδυνος. Γιατί δεν σε αφήνει να δεις και να αντιμετωπίσεις κακοτοπιές. Για παράδειγμα, όλοι επισημαίνουν τα ρεκόρ και τα κοινά με τη χρονιά του 1972 – 73, όταν ο ΠΑΟΚ έφτιαξε την μεγάλη ομάδα και έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο που έχει παιχτεί ποτέ στη χώρα. Τότε έγιναν όλα τα προηγούμενα ρεκόρ που καταρρίπτει η σημερινή ομάδα. Ωστόσο, κανείς δεν επισημαίνει και την αιτία για την οποία εκείνη η ομάδα, παρ’ όλα αυτά, δεν στέφτηκε πρωταθλήτρια. Μια απροσδόκητη, ανεξήγητη ήττα 3-5 λίγο πριν από τη λήξη του πρωταθλήματος, από την Παναχαϊκή, μέσα στην Τούμπα. Ας είμαστε στη τσίτα να μην ξανασυμβεί.

Για τους νεότερους επισημαίνω ότι, όπως αποδείχτηκε, ο Ολυμπιακός είχε πληρώσει τους παίκτες της Παναχαϊκής για τον αγώνα αυτό. Έγιναν δικαστήρια που κράτησαν καιρό αλλά δεν υπήρξαν ποινές καθώς το να πληρώνεις άλλη ομάδα να νικήσει αντίπαλό σου δεν ήταν τότε αδίκημα. Μετά από αυτά έγινε νόμος να θεωρείται ισοδύναμο της δωροδοκίας.

Δεύτερο σημείο κινδύνου, είναι κατά τη γνώμη μου ότι η ομάδα δεν βγάζει πολλή αθλητική ενέργεια μέσα στο γήπεδο. Βγάζει μεν τέχνη αλλά όχι μεγάλη ενέργεια. Για να το πω απλά είναι πολύ σοφτ. Ενέργεια πραγματική βγάζει μόνο ο Πέλκας, κάπως τα δύο σέντερ μπακ, ο Λημνιός στην αρχή και ο Μάτος. Αρκετά ο Βιειρίνια θα έλεγα, μαζί με μυαλό και βέβαια ο Πασχαλάκης. Αυτό με ανησυχεί. Η ομάδα, εκτός έδρας θυμίζει εκείνη των ισοπαλιών την αρχή. Απλά είναι καλύτερη τακτικά μπροστά, έδεσε, βάζει γκολ και κερδίζει. Θα ήθελα να την δω όμως και πιο δυναμική.

Πολύ περισσότερο που ο βασικός αντίπαλος, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα η ΑΕΚ, είναι το είδος της ομάδας που δύσκολα χάνει. Όλοι παραδέχονται ότι συνολικά ο ΠΑΟΚ είναι καλύτερη ομάδα. Οι δύο ομάδες είναι διαφορετικές. Ο ΠΑΟΚ έχει ταλέντο στην επίθεση, είναι πιο φαντεζί, αλλά η ΑΕΚ είναι πιο σκληροτράχηλη, αγωνιστική και σφιχτή στην άμυνα.

Η ανησυχία μου είναι ότι στην ιστορία του ποδοσφαίρου, πολλές φορές οι ομάδες του δεύτερου στυλ, βραχυκυκλώνουν και κερδίζουν τελικά τις ομάδες του πρώτου στυλ. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, αρκούν τα παραδείγματα της δικής μας ομάδας του Σάντος, η οποία με πολύ λιγότερο ταλέντο έφτασε κοντά στο πρωτάθλημα και στη συνέχεια ήταν αήττητη πάνω από δέκα αγώνες στην Ευρώπη αντιμετωπίζοντας ανώτερους αντιπάλους και βεβαίως τις εθνικές ομάδες του Ρεχάγκελ, με το Πανευρωπαϊκό και πάλι του Σάντος στο Μουντιάλ. Όλες ήταν αδύνατο να χάσουν και συχνά νικούσαν κιόλας πολύ καλύτερες ομάδες. Αυτές οι ομάδες δυσκολεύονται συνήθως με τις μικρότερες, αλλά δύσκολα χάνουν από τις καλύτερες και τις τεχνικές ομάδες.

Η συνταγή ήταν ακριβώς αυτή που χρησιμοποιεί σήμερα η ΑΕΚ. Σχεδόν αήττητη παντού, δύο φορές 0-0 με την Μίλαν (την όποια Μίλαν) 0-0 και πρόκριση στη Βιέννη, αήττητη σε δύο αγώνες στο Καραϊσκάκη.  Απλά δυσκολεύεται και συχνά χάνει βαθμούς με τις μικρές.

Ξέρω ότι ενοχλώ μερικούς και τους χαλώ ίσως το όνειρο. Το προτιμώ όμως αυτό για να πραγματοποιηθεί τελικά το όνειρο. Γιατί, για να αποφύγεις μια κακοτοπιά, ο μόνος τρόπος είναι να την έχεις υπ’ όψη σου και να την μελετήσεις. Να προετοιμαστείς. Αν πάς ανυποψίαστος θα την πάθεις. Και αυτό ακριβώς φοβάμαι. Δεν πρέπει να πάμε αφ΄ υψηλού και σίγουροι στον αγώνα με την ΑΕΚ, αλλά σε πλήρη συναίσθηση ότι θα είναι πολύ δύσκολος και θα χρειαστεί κυρίως δύναμη. Αθλητική ενέργεια επίσης βγάζει η Τρίπολη, μαζί με ικανοποιητική τέχνη και τακτική που την έχουμε έξω.

Βέβαια μου αρέσει το κλίμα που υπάρχει στην ομάδα όπου κάθε αγώνας θεωρείται και αντιμετωπίζεται σαν τελικός και μετράμε ανάποδα: ‘Άλλοι 14 τελικοί, άλλοι 13, τελικοί, άλλοι 12 τελικοί …’. Θέλω απλά να επισημάνω να έχουμε υπ΄ όψη και όλα αυτά που σημείωσα. Και κυρίως ότι ειδικά για τον αγώνα με την ΑΕΚ θα χρειαστεί μεγάλη δύναμη και όχι μόνο τέχνη.

Έτσι στο τέλος θα είμαστε εμείς που θα πανηγυρίσουμε.