Τα τέσσερά του γράμματα, ισόβιο ρομάντζο…

Με σημαντικές προσθήκες, χωρίς να έχουμε καθοριστικές αλλαγές, ο Ιβάν Σαββίδης παρενέβη λίγο πριν το τέλος της χρονιάς, διαμορφώνοντας το νέο διοικητικό συμβούλιο. Και με την προσθήκη του Γιώργου Κούδα ως εξωδιοικητικού, με ρόλο συμβούλου του Ιβάν Σαββίδη, αποδεικνύεται πως κάτι δεν πήγαινε καλά κι έπρεπε ν’ αλλάξει. Αυτού του είδους οι διορθώσεις με την προσθήκη προσώπων και την αλλαγή ρόλων, είναι γεγονός πως πάντα φέρνουν μια αισιοδοξία.

Στην ΠΑΟΚτσίδικη οικογένεια, το όνομα του Νίκου Βεζυρτζή και του Γιώργου Κούδα, δημιουργούν έτσι κι αλλιώς αναμνήσεις, ανατριχίλα και κυρίως μια ρομαντική διάθεση. Ο Πρόεδρος Νίκος Βεζυρτζής, άκρως επιτυχημένος με το μετάλλιο του κατακτητή του πρώτου Ευρωπαικού τίτλου στο σύλλογο και την άκρως επιτυχημένη του παρουσία στο μπάσκετ του ΠΑΟΚ. Και κυρίως του Γιώργου Κούδα, του ποδοσφαιριστή που έκανε μεγάλο τον ποδοσφαιρικό ΠΑΟΚ, μετατρέποντάς τον από μια ομάδα χιλιάδων οπαδών, σε μια ομάδα με οπαδούς μιλιούνια!

Άκρως επιτυχημένοι και οι δυο τους στους ρόλους που γεννήθηκαν για να υπηρετήσουν τη μεγάλη τους αγάπη, τον Δικέφαλο του Βορρά. Του προέδρου και του ποδοσφαιριστή, αντίστοιχα. Αυτό επ’ ουδενή λόγο, δεν σημαίνει πως είναι διασφαλισμένη η επιτυχία τους στους καινούριους ρόλους που έχουν αναλάβει στη νέα εποχή, την εποχή του πλούτου, την εποχή του Ιβάν Σαββίδη.

Θα μπορέσει ο Νίκος Βεζυρτζής να λειτουργήσει και να μεταδώσει αυτό που μετέδιδε πάντα στους αθλητές, καθορίζοντας τον τρόπο σκέψης, φιλοσοφίας και πολιτικής μια ομάδας, με κυρίαρχο και πάνω απ’ όλα, ότι αυτός πλήρωνε και τα λεφτά που χρησιμοποιούσε ήταν δικά του και ο τρόπος διαχείρισής τους ήταν αποκλειστικά δικός του;

Τώρα, πως θα ανταποκριθεί, που τον τελευταίο λόγο θα τον έχει κάποιος άλλος και δεν είναι άλλος απ’ αυτόν που πληρώνει; Για το Γιώργο Κούδα, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει τη μαγεία που προσέφερε και το θαυμασμό στους αγωνιστικούς χώρους, το χάιδεμα της μπάλας με ψηλά το κεφάλι και την ελαφίσια κίνηση. Τώρα τί ακριβώς θα κάνει; Που ακριβώς μπορεί να φανεί χρήσιμος.

Τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Τα πρόσωπα μπορεί να εκπέμπουν θαυμασμό, η ουσία και το αποτέλεσμα της δουλειάς τους όμως, είναι αυτό που παίζει ρόλο στο αλάθητο κριτήριο του ΠΑΟΚτσή. Για τις υπόλοιπες προσθήκες, δεν νομίζω πως μπορούν να προσφέρουν τίποτα στο μεγάλο πρόβλημα που έχει αυτή τη στιγμή ο ποδοσφαιρικός ΠΑΟΚ. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, δεν είναι ζήτημα μάρκετιγκ, δεν είναι θέμα διεθνών δημοσίων σχέσεων και δεν έχει να κάνει με τεχνοκρατικά και λειτουργικά ζητήματα.

Ο ΠΑΟΚτσής, ο οποίος ως οπαδός δεν έχει όμοιό του κανένα στον κόσμο, έχει μια περίεργη κι απρόβλεπτη λατρεία για την ποδοσφαιρική του ομάδα. Μιας ανιδιοτελούς αγάπης με ατέλειωτες θυσίες, που πολλές φτάνοντας στα όριά της, μετατρέπεται σε ένα λυσσαλέο ”μίσος” που είναι ικανό να σηκώσει θύελλες και να καταστρέψει τα πάντα χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς. Και μετά, άντε πάλι από την αρχή…

Ο ποδοσφαιρικός ΠΑΟΚ ισορροπούσε, ισορροπεί και θα ισορροπεί πάντα, ανάμεσα στην κόλαση και στον παράδεισό του. Η περηφάνια των οπαδών του, η φιλοσοφία και τα ρομάντζα για την ομάδα του, έκαναν να φαίνονται οι τίτλοι κάτι μικρό, κάτι ασήμαντο. Έκαναν να μην είναι αναγκαίοι, ώστε να γεννάει αυτή η ομάδα οπαδούς. Έφτανε η αύρα , έφτανε ένα σύνθημα, μια μεγάλη εκδρομή, μια πορεία στο κέντρο της Αθήνας και η παθιασμένη στήριξη σε κάθε πέταλο που έπαιζε αυτή η ομάδα, για να έχουν το δικαίωμα να λένε σήμερα, πως ο ΠΑΟΚ γεννάει κόσμο από τον κόσμο του κι όχι απ’ τους τίτλους του.

Σήμερα, στην άδεια Τούμπα, στην εποχή της απαξίωσης και του μηδενισμού, σε μια εποχή όπου το πληκτρολόγιο και η οθόνη, η θεωρεία και η φιλοσοφία, έχουν κατακλύσει τα πάντα, όλοι ψάχνουν να βρουν τί είναι αυτό που πάντα φταίει, τί είναι αυτό που κάνει τη μπάλα να πάει δοκάρι κι έξω, γιατί κλωτσάνε τη μπάλα στραβά, γιατί δεν κάνουν καλές τρίπλες, γιατί δεν παθιάζονται για τη νίκη και το καινούριο της καθυστέρησης για να πάρουμε το αποτέλεσμα από ομάδες με το όνομα, Πλατανιάς.

Ο ΠΑΟΚτσής, ήρθε η ώρα να ξαναγαπήσει πραγματικά τις ασπρόμαυρες φανέλες με το Δικέφαλο στο στήθος. Να μην τον αφορούν τα πρόσωπα, αλλά να ξαναφέρει εκείνη την αύρα στην Τούμπα που θα μετατρέπει τους ποδοσφαιριστές στους καλύτερους τεχνίτες, για να βγάζουν τις καλύτερες μπαλιές, στους εξτρέμ που θα κάνουν τις καλύτερες σέντρες, στους αμυντικούς που θα μετατρέπονται σε λιοντάρια και στους επιθετικούς που θα σκίζουν δίχτυα.

Ο ποδοσφαιρικός ΠΑΟΚ και η Τούμπα, το κυριότερο που έχουνε ανάγκη είναι η θετική ενέργεια, η θετική σκέψη και την αστείρευτη αγάπη του οπαδού. Ο ΠΑΟΚ είναι ένας πολύ ιδιαίτερος σύλλογος. Το συναίσθημα είναι κυρίαρχο και η συνύπαρξή του με μια σύγχρονη τεχνοκρατική αντίληψη ( που είναι άκρως λογικό κι αποδεκτό να υπάρχει), είναι ιδιαίτερα περίπλοκη, δύσκολα συμβαδίζει και θέλει ειδική αντιμετώπιση.

Όταν έχεις δακρύσει από χαρά, όταν έχεις κλάψει από πόνο, όταν σου κλέβουν τα πάντα κι εσύ εκεί πιστός, ρομαντικός, ασυμβίβαστος και περήφανος, να πολεμάς για το δίκιο σου, τα πρόσωπα που θα διαχειρίζονται τα συναισθήματά σου θα πρέπει όχι μόνο να είναι πολύ προσεκτικά, αλλά πολύ σημαντικό είναι να αντιλαμβάνονται και να γνωρίζουν με τί έχουν να κάνουν και πως πρέπει να το διαχειριστούν.

Ο νέος ΠΑΟΚ, ο νοικοκύρης ΠΑΟΚ, ο πλούσιος ΠΑΟΚ, ο ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη, είναι γεγονός. Ευχή όλων, τα πρόσωπα που θα τον οδηγήσουν στη νέα εποχή, να καταφέρουν να μπολιάσουν το ρομάντσο με την πραγματικότητα, για να συνεχίσει να γράφεται αυτήν η όμορφη ιστορία, που ξεκίνησε… ‘

‘Τότε είδαμεν τρελλόν κόσμον. Ομαδικήν τρέλλαν. Να πηδούν, να χορεύουν , να πετούν τα καπέλα. Δύο έβγαλαν τα παντελόνιαν των και τα κουνούσαν σαν ν΄ανέμιζαν σημαίαν . Ένας διάκος πέταξε το καλιμαύκι του…Όταν βγήκε ο Μπιζού διέσπασαν την ζώνην των χωροφυλάκων και τον ενήρπασαν για να τον πάνε όπου θα επήγαινε. Ο Φανούριος Βυζάντιος ανήλθε τότε στον τοίχον του γυμναστηρίου και οσεφώνησε τα πλήθη”. ( απόσπασμα από τον τύπο της εποχής ”Φθινόπωρο 1927” ) Χρόνια Πολλά και Καλά Χριστούγεννα σε όλους τους καλούς ανθρώπους.