Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…

Από το σφύριγμα της λήξης του αγώνα στην Δράμα έχει εξελιχθεί σε μείζον θέμα το εξής: να συνεχίσει στον πάγκο ο Ντομπρασίνοβιτς ή να αναλάβει προπονητής και πάλι ο Καλαϊτζίδης. Για το τελευταίο μάλιστα υπάρχει μία φημολογία ότι δέχεται πιέσεις από το περιβάλλον του για να το κάνει, αλλά αυτό δεν… προκύπτει από πουθενά.

Ωστόσο για μία ακόμη φορά στον Άρη κινδυνεύουν να χάσουν το δάσος, δίνοντας σημασία μόνο στο δέντρο. Το θέμα δεν είναι αν πρέπει να αναλάβει ο Καλαϊτζίδης ως πρώτος προπονητής, αν και απ’ ότι φαίνεται ο Ντομπρασίνοβιτς δείχνει απειρία στην διαχείρηση της κατάστασης. Η ουσία είναι αλλού.

Θα πρέπει στον Άρη αν βρουν τους τρόπους για να αλλάξουν την ψυχολογία της ομάδας. Να την… ανεβάσουν ώστε να επανέλθει δυναμικά στην διεκδικήση του στόχου, που αν δεν επιτευχθεί να είναι καταστροφικό.

Παιχνίδια υπάρχουν ακόμη για να ανατραπεί η κατάσταση, αλλά θα πρέπει να γίνει σωστή διαχείριση της κρίσης! Ο καθένας πλέον είναι υπεύθυνος των αποφάσεων και των επιλογών του και σαφώς ούτε οι ποδοσφαιριστές είναι άμοιροι ευθυνών, αλλά πείτε μου εσείς, πως περιμένεις να φτιάξεις ένα σύνολο, όταν μπαίνουν μέσα έξι-επτά νέοι παίκτες; Δεν θα αναφερθώ ονομαστικά σε παίκτες γιατί δεν μου αρέσει καθόλου αυτό που γίνεται από χθες το απόγευμα με τον Σανιά για παράδειγμα.

Αν λοιπόν αυτοί οι οποίοι παίρνουν τις αποφάσεις κρίνουν και πράττουν με βάση τον προσωπικό εγωισμό τους, ας το καταλάβουν ότι ο Άρης δεν είναι μαγαζάκι κανενός. Βρείτε τον τρόπο να τα φέρετε τούμπα και να πετύχετε τον διπλό στόχο. Να βγει η ομάδα κατηγορία και να προχωρήσει η διαδικασία της εκκαθάρισης, που επιλέχθηκε.

Αυτούς έχετε, αυτούς να εμπιστευτείτε σε παράφταση γωνστής διαφήμισης. Όλοι κρίνονται από το αποτέλεσμα κι αυτό τη δεδομένη στιγμή, δεν είναι καλό.

Εν κατακλείδι, η ομάδα πρέπει να στηριχθεί. Είναι λάθος να χωριστεί τώρα ο Άρης και πάλι σε στρατόπεδα. Υπάρχει ένας πόλεμος που πρέπει να κερδιθεί κι αυτό πρέπει να γίνει με κάθε τρόπο. Όχι ξανά, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Το αγωνιστικό τμήμα πρέπει να στηριχθεί κι αν κάποιος δεν μπορεί καλό θα ήταν να παραμερίσει και να το παραδεχθεί για να δούμε τι θα κάνουμε…