Αν όχι τώρα, πότε;

Είναι βέβαιο, πως αν το αποτέλεσμα της Τετάρτης ήταν αρνητικό, τα πράγματα στον ΠΑΟΚ θα είχαν πάρει μια εντελώς διαφορετική τροπή. Η απαράδεκτη(sic) διαιτησία θα είχε την τιμητική της, αλλά δεν θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο ώστε να αποφευχθεί ο εμφύλιος, μιας και η διαφορά απο τον Ολυμπιακό θα έφτανε σ’ ένα αβαντάζ ασφαλείας κατα κάποιο τρόπο, για τους αιώνιους πρωταθλητές.

Ο καλός Θεούλης όμως προστάτεψε το καλό απ’ το κακό κι έσωσε τον ΠΑΟΚ απο μια υποβόσκουσα τάση αυτοκαταστροφής, που ελλοχεύει εδώ και αρκετό καιρό. Και όχι μόνο. Ο τρόπος που ήρθε η νίκη για τον δικέφαλο, δημιούργησε μια αντίδραση στον κόσμο ξεχασμένη εδώ και καιρό.

Το αργό και βαριεστημένο ανασήκωμα από τον καναπέ, έγινε έκρηξη και νεύρο. Ε όχι ρε, φώναξε ο ”κοιμώμενος” ΠΑΟΚτσης. Φτάνει. Ήρθε η δικιά μου ώρα. Ήρθε η ώρα να αντιδράσουμε …έτσι όπως μάθαμε από παιδιά! Όλη η οικογένεια, μέσα σε μια νύχτα βροντοφώναξε, τέλος στη διχόνοια.

Πάμε επιτέλους να τους κάνουμε, ότι ήθελε να κάνει ο τσακαλάκος ο Κάτσε τον διαιτητή, καταμεσής του Αιγαίου. Μια βραδιά έφτανε για να τ’ αλλάξει όλα. Όχι πως δεν είχε κι άλλες βραδιές για ν’ αρπάξει την ευκαιρία και να ξεφύγει απ’ αυτήν την ηλίθια εσωστρέφεια που τον διακατέχει.. Είχε, αυτό είναι βέβαιο.

Αυτήν την βραδιά όμως, ένιωσε πόσο μόνοι είναι αυτοί που παίζουν στο χορτάρι και πόσο πολύ απροστάτευτοι. Μπορεί να ένιωσε και ενοχές. Σημασία έχει πως αντέδρασε και δημιούργησε ένα κλίμα που δίνει την ελπίδα, πως την Κυριακή η Τούμπα θα ζήσει μεγάλες στιγμές και το ”μήνυμα” θα είναι εκκωφαντικό. Την πιο κατάλληλη στιγμή, μια ανάσα πριν τις εκλογές.

Όλα αυτά, θα έπρεπε να τα γνωρίζει ο Ιβάν Σαββίδης, κυρίως όμως θα έπρεπε ήδη να έχει γνώση της ιδιοσυγκρασίας, του χαρακτήρα και της ιστορίας της ομάδας που ηγείται και του συλλόγου γενικότερα, του οποίου φιλοδοξεί να γίνει αρχηγός. Της οικογένειας, όπως αποκάλεσε ο ίδιος και μας χαροποίησε όλους.

Ο ΠΑΟΚ είναι αγωνιστής ,δεν τα παρατάει ποτέ, αντιστέκεται και μάχεται. Μπορεί να πέφτει, αλλά πάντα ξανασηκώνεται. Πάντα αδικείται, αλλά υπομένει. Μπορεί να τον πληγώνουν, αλλά έμαθε να γιάνει τις πληγές του. Όχι με τρόπαια, αλλά με την αγάπη και την αφοσίωση του κόσμου σε μια ιδέα. Γεννά κόσμο απ’ τον κόσμο του.

Ο δικός μας ΠΑΟΚ, θα μείνει εδώ να πολεμήσει. Το αποτέλεσμα για τον ΠΑΟΚ έχει μικρή σημασία. Αυτό που μετράει, είναι να έχει τη συνείδησή του ήσυχη. πως έδωσε τη μάχη του με αυτοθυσία κι έπεσε μαχώμενος και όχι κρυπτόμενος. Θέλει πολύ δουλειά για να γίνεις αρχηγός σ’ αυτήν την οικογένεια.

Κάτι τέτοιες στιγμές, σου δίνεται απλόχερα η ευκαιρία και δεν πρέπει να την αφήνεις επουδενή λόγο να χάνεται. Στον πόλεμο υπάρχουν μάχες. Ο νικητής αποθεώνεται για τη νίκη του. Ο ηττημένος με το δόρυ στην καρδιά υμνείται. Ο ηττημένος με το βέλος στην πλάτη παντα λοιδορείται κι απαξιώνεται.

Ελπίδα όλων στον ΠΑΟΚ είναι, ο μεγαλομέτοχος να αφουγκραστεί τον κόσμο, να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει, να πειστεί πως δεν θα έχει ”συμμάχους” και να ηγηθεί μιας μεγάλης και ανελέητης προσπάθειας για ισονομία και δικαιοσύνη.

Αν όχι τώρα, πότε;

Υ.Γ.1. Τα τσιμέντα της Τούμπας την Κυριακή πρέπει να αναστενάξουν.

Υ.Γ.2. Θα μοιράσουν και φυλλάδια οι υποψήφιοι βουλευτές την Κυριακή στην Τούμπα;

Υ.Γ.3. Οι σύνδεσμοι δεν επέστρεψαν ακόμη απ’ τον τελικό στο ΟΑΚΑ;