Δόξα τον Θεό στα 46 μου χρόνια έχω ζήσει πολλές και καλές στιγμές. Η συλλογή εικόνων, αναμνήσεων και εμπειριών από αγώνες για το Champions, το Europa, και το πρώην UEFA και Κυπελλούχων, είναι ικανές για να γεμίσουν ένα βιβλίο το οποίο θα ξεχειλίζει από ποδοσφαιρικό πολιτισμό (ξέρεις αυτόν που δεν υπάρχει στο ελληνικό, ποδοσφαιρικό, λεξικό).
Στην τελική αν το καλοσκεφτείς και το δουλέψεις λίγο παραπάνω μέσα σου αυτό μένει στο τέλος. Η ”ατμόσφαιρα του γηπέδου”, όχι…ακριβώς αυτή που πλανάται πάνω από τα γήπεδα της ποδοσφαιρικής Ελλάδας χρόνια τώρα, αλλά εκείνη που σε κάνει να ευχαριστιέσαι μέσα σου (σε όλο του το μεγαλείο) αυτό που αγαπάς ανεξαρτήτου αποτελέσματος. Διότι ακόμη και οι μεγάλες νίκες της ομάδας σου δεν έχουν την ίδια, συναισθηματική, αξία όταν περνούν μέσα από το ”φίλτρο” της βίας, των επεισοδίων, των δακρυγόνων, των ”ντου”.
Για την ακρίβεια δεν έχουν καμία συναισθηματική αξία στο τέλος της ημέρας, εκτός κι αν ανήκεις στην κατηγορία του χαχόλου.
Κλείνω την παρένθεση και επιστρέφω από ‘κει που ξεκίνησα. Είπα, λοιπόν, πολλές φορές μέσα μου σ’ αυτή τη διαδρομή των 25 ετών ”απόψε τα είδα όλα”, αλλά πριν από καμιά βδομάδα ένας συνηθισμένος αγώνας μπάσκετ ήρθε να μου ανατρέψει όλο μου το ”είναι”.
Τόπος, Air Canada Center, αγώνας, Toronto Raptors – Memphis Grizzlies. Ο Νικ Καλάθης και ο Κώστας Κουφός για μια βραδιά… στη γειτονιά, ό, τι το πιο δελεαστικό για έναν Έλληνα που θέλει να δει από κοντά, όσο πιο κοντά γίνεται, τα πατριωτάκια του που διαπρέπουν στο N.B.A.
Με την ανταλλαγή 2,3 email με τον αρμόδιο στο γραφείο τύπου των Raptors η διαπίστευση με περίμενε μετά τις 5 το απόγευμα, την ημέρα του αγώνα (που ήταν προγραμματισμένος για τις 7μ.μ), στη ρεσεψιόν του γηπέδου. Πρώτο πέρασμα από την αίθουσα Τύπου εκεί που οι δημοσιογράφοι απολάμβαναν τον καφέ και τα σνακ. Τίποτα ξεχωριστό και ιδιαίτερο μέχρι στιγμής, απλά, σε πρώτη φάση, ένα…μικρό δέος για όλο το υπαλληλικό προσωπικό που ήταν στην κυριολεξία ντυμένο ”στην τρίχα” και που βρισκόταν ”στην τσίτα” (με το χαμόγελο στα χείλη, εννοείται) πανέτοιμο για να σε εξυπηρετήσει. Οι λέξεις ”visitor”, ”customer” και ”journalist” είναι…κομμάτι ιερές σε όλα τα γήπεδα του Ν.Β.Α.
Κάπου εκεί, λοιπόν, διαπίστωσα ότι η διαπίστευση μου επέτρεπε να φθάσω μέχρι τα αποδυτήρια των δυο ομάδων, να τα διασχίσω αν ήθελα, και να πατήσω…ακόμη και στο παρκέ. “WHAAT?? ARE YOU JOKING;” ρώτησα δίπλα μου έναν φίλο Ιταλό, μην μπορώντας να πιστέψω αυτό που μου συνέβαινε.
Πρόσεξε καλά. Τριανταπέντε λεπτά πριν από το τζάμπολ, μπορούσα να φθάσω έξω από την πόρτα των αποδυτηρίων της ομάδας που ήθελα να επισκεφτώ. Να σουλατσάρω κανονικά ανάμεσα στα πόδια των παικτών!
Η αρχική έκπληξη διαδέχτηκε την επόμενη, μεγαλύτερη, έκπληξη. Είκοσι λεπτά πριν από την έναρξη, βρισκόμουν πίσω από το καλάθι που έκαναν προθέρμανση οι Grizzlies.
Ο Καλάθης είχε στηθεί και εκτελούσε βολές και είπα…να του πω μια καλησπέρα. Χαμογέλασε και μου ζήτησε να περιμένω λίγο για να τελειώσει! ”Κάποιος μου κάνει πλάκα, δεν υπάρχει αυτό που μου συμβαίνει” είπα στον εαυτό μου. Σε ένα τέταρτο ξεκινούσε ο αγώνας και ο Νικ είχε χρόνο (και μυαλό) για να μιλήσει με έναν άγνωστο! Ακριβώς το ίδιο συνέβη και με τον Κουφό!
Σου έγραψα παραπάνω ότι πίστευα μέχρι εκείνο το βράδυ ότι τα είχα ζήσει όλα στις αποστολές στην Ευρώπη, αλλά η…ρουτίνα (και μόνον) του NBA έφθανε και περίσσευε τελικά για να με καθηλώσει.
Γιατί είναι ”ρουτίνα” και ”καθημερινότητα” σε αυτούς τους πολιτισμούς το να σου μιλάει ο αθλητής μερικά λεπτά πριν από τον αγώνα του. Ποιο άγχος, ποια πίεση και τρίχες κατσαρές. Αυτά…αρχίζουν με το τζάμπολ. Μόνο στην Ελλάδα…χάνεις τον ποδοσφαιριστή προπαραμονή του ματς και τον βρίσκεις (εφόσον έχει νικήσει η ομάδα) τη μεθεπομένη.
Διότι είναι συνηθισμένο και απόλυτα λογικό να βρίσκεσαι έξω από την πόρτα των αποδυτηρίων μιας ομάδας του Ν.Β.Α και να πλακίζεις για παράδειγμα με τον Άγγλο σεκιουριτά της, μιλώντας για την τύχη της εθνικής του ομάδας στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Τα γέλια που ακούγονται μέχρι μέσα δεν…χαλάνε τον κοουτς ή τους παίκτες, την ώρα που ετοιμάζονται ”για τη μάχη”…
Εκείνο το βράδυ κατάλαβα στο ακέραιο αυτό που λέμε ”η χαρά του παιχνιδιού”. Τη χαρά του παιχνιδιού τη βιώνουν αθλητές, προπονητές και φίλαθλοι στα γήπεδα της Αμερικής και του Καναδά, σε μπάσκετ, χόκεϊ και μπέϊζμπολ. Κι αν δεν το ζήσεις ό, τι κι αν σου πω, ό, τι κι αν σου γράψω, δεν θα το καταλάβεις ποτέ…
