Το καλοκαίρι του 1945 κυκλοφόρησε η πρώτη έκδοση ενός εκ των κορυφαίων μυθιστορημάτων, με αλληγορικό μήνυμα, «Η Φάρμα των Ζώων» του Τζορτζ Όργουελ.
Για όσους τυχόν δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο, η ιστορία έχει ως εξής: Τα ζώα μιας φάρμας, αντιδρώντας στην αυταρχική συμπεριφορά του ιδιοκτήτη τους, του κ. Τζόουνς, με πρωτεργάτες δύο γουρούνια, επαναστατούν και παίρνουν τον έλεγχο, απομακρύνοντας τους ανθρώπους. Στην αρχή, η συμβίωση και η συνεργασία είναι κάτι παραπάνω από ιδεατή, αφού όλα τα ζώα είναι ενθουσιασμένα από την παραπάνω εξέλιξη. Στην πορεία ωστόσο ένα εκ των γουρουνιών, που «τυχαία» ονομάζεται Ναπολέων, «τυφλώνεται» τόσο πολύ από την εξουσία, που διώχνει το έτερο γουρούνι, με το οποίο έκαναν την επανάσταση, αναλαμβάνει τον πλήρη έλεγχο του αγροκτήματος και μετατρέπεται σε χειρότερος τύραννος από τους ανθρώπους-ιδιοκτήτες της φάρμας.
Πάνω-κάτω αυτή είναι η ιστορία, ενός βιβλίου με σαφή πολιτικά μηνύματα με αποδέκτες, εκείνα τα χρόνια, τους πολιτικούς (δήθεν σοσιαλιστές) της ΕΣΣΔ. Εδώ, ωστόσο, εμείς δεν είμαστε για να κάνουμε κομματικές ή πολιτικές προπαγάνδες.
Διαβάζοντας την ιστορία πιθανότατα αρκετοί από εσάς να βάζετε στο μυαλό σας τον… Άρη. Και πιο συγκεκριμένα, την ΠΑΕ Άρης από το 2004 κι έπειτα. Αλήθεια πόσοι επαναστάτες που εξελίχθηκαν σε… Ναπολέοντες εμφανίστηκαν; Εντός κι εκτός διοίκησης. Κι επειδή γίνεται μεγάλη κουβέντα για την «επόμενη» μέρα, αυτά είναι που δεν πρέπει να γίνουν ξανά. Δεν φτάνει μόνο να έχεις ιδέες και… αγάπη. Χρειάζεται να γνωρίζεις, να είσαι έξυπνος, δίκαιος κι επιπλέον, μία μεγάλη διαφορά με την «Φάρμα των Ζώων», απαιτούνται χρήματα.
Αυτοί που κόπτονται για το καλό του Άρη, οφείλουν να μην εξελιχθούν σε νέους… Ναπολέοντες. Δεν το αξίζει και δεν το αντέχει ο σύλλογος. Η ιδέα των «άφθαρτων» και ανθρώπων με όραμα, που παράλληλα διαθέτουν και τεχνοκρατικές ικανότητες είναι πάρα πολύ ωραία. Και απ’ όσο γνωρίζουμε, οι κινήσεις που γίνονται, κινούνται πάνω σε αυτό το μέτωπο…
