Για πολλούς είναι η μητέρα των μαχών, για άλλους κάτι σαν τελικός. Αν κερδίσει ο ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη, θα πανηγυριστεί σα να πήρε το πρωτάθλημα, μάλλον θα υπάρχει και κόσμος στο αεροδρόμιο, αν χάσει, θα ανοίξει ένας νέος κύκλος εσωστρέφειας, θα ανοίξει μια συζήτηση για το ποιοι φταίνε, τι θα μπορούσε και θα έπρεπε να γίνει διαφορετικά το καλοκαίρι.
Στον ΠΑΟΚ ζούμε ακόμη τις εποχές, που το συναίσθημα, χαρά ή λύπη, εξακολουθεί να είναι πολύ έντονο και να καθορίζει αντιδράσεις και συμπεριφορές.
Νορμάλ είναι όλα αυτά, μιλάμε για έναν οργανισμό, που έχει να χαρεί πρωτάθλημα 33 χρόνια και μετά από πολλά χρόνια, νιώθει ότι η ώρα πλησιάζει, μπορεί πια να λέει ότι το διεκδικεί και να μη γελάει κανείς.
Δεν είναι μητέρα των μαχών το παιχνίδι στο Καραϊσκάκη. Ο ΠΑΟΚ μπορεί να κερδίσει εκεί και να χάσει το πρωτάθλημα, και το ανάποδο.
Είναι ένα παιχνίδι, στο οποίο ο ΠΑΟΚ έχει απλά την ευκαιρία, να δείξει πόσο έχει μεγαλώσει, ενισχύοντας την εντύπωση της κοινής γνώμης, ότι πλέον είναι ένας ισότιμος διεκδικητής του τίτλου.
(Ο ΠΑΟΚ έχει ανάγκη να έχει αυτή την ποδοσφαιρική κοινή γνώμη με το μέρος του κι αυτό μπορεί να αναλυθεί αργότερα)
Στο Καραϊσκάκη, ο ΠΑΟΚ θα μετρήσει το μπόι του. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη συνέχεια.
Θα πάει να παίξει στα ίσια τον Ολυμπιακό μέσα στο σπίτι του, όπως κάνει ο Ολυμπιακός στην Τούμπα; Θα μπορέσει να επιβληθεί; Ήρθε η ώρα, που ο ΠΑΟΚ πρέπει να δείξει ότι είναι σε θέση να το κάνει. Θα του δώσει αυτοπεποίθηση για τις υπόλοιπες 22 μάχες.
Η αυτοπεποίθηση του ΠΑΟΚ τονώνεται ακόμη κι από την συμπεριφορά του αντιπάλου του, που νιώθει πόσο μεγάλωσε ο ΠΑΟΚ.
Θυμάμαι πέρσι στο Καραϊσκάκη τι πανηγύρι έγινε, όταν σκόραρε ο Μιλιβόγεβιτς στο τέλος. Μα πιο φρέσκα είναι αυτά, που έγιναν μέσα στην εβδομάδα. Με τον Ολυμπιακό να πάει στη Βαρκελώνη και να έχει στο μυαλό του στον ΠΑΟΚ.
Τον ΠΑΟΚ, πλέον, τον υπολογίζουν. Και θα πρέπει να μας δείξει στο Καραϊσκάκη, αν το κατάλαβε.
(FORZA, 20-22/10)
