Ο Ολυμπιακός κατέκτησε σήμερα και μαθηματικά το πρωτάθλημα και το κατέκτησε πραγματικά υπό τις συνθήκες, που του άρμοζε. Με γκολ οφσάιντ, με πέναλτι, σε άδειο γήπεδο και τον αντίπαλο με 10 παίκτες.
Είδα κάτι φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν από τα αποδυτήρια του Ολυμπιακού, οι ξένοι κάνουν πως πανηγυρίζουν, οι Έλληνες μάλλον πήγαν για ντους, για να προλάβουν να πάνε γρήγορα στα σπίτια τους.
Θυμάμαι και μια φωτογραφία από την περσινή φιέστα για την κατάσταση του πρωταθλήματος. Δείτε χαμόγελα, δείτε ξέφρενο πανηγύρι… Λες και τους έχουν καταδικάσει σε κοινωνική εργασία!
Στον Πειραιά κερδίζουν πρωταθλήματα και τα πανηγυρίζουν 10 λεπτά. Έχουν καταφέρει να απαξιώσουν αυτό που με τόσο σθένος κυνηγούν να κατακτήσουν! Φοβερό δεν είναι;
Βέβαια, θα πρέπει να επισημάνουμε, ότι και το φετινό πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός το κατακτά πέρα για πέρα δίκαια. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί, αλήθεια, ότι σήμερα που μιλάμε, δεν είναι η καλύτερη ομάδα;
Σαφέστατα είναι η καλύτερη ομάδα, σαφέστατα το κατακτά δίκαια, αν όμως είχε φροντίσει να το ιδρώσει πιο πολύ, ένα είναι σίγουρο. Και πιο πολύ θα το χαιρόταν, και πιο μεγάλη αξία θα είχε, και πιο πολύ αξία θα είχε το ίδιο το πρωτάθλημα, το ίδιο το ποδόσφαιρο, το ίδιο το «προϊόν». Αλλά ποιος νοιάζεται για το τελευταίο;
Θα ήθελα πάρα πολύ να νιώθω ότι γι΄ αυτό που λέμε «προϊόν» νοιάζονται αυτοί, που μπορούν να γκρεμίσουν αυτό το στεβλό και σαθρό οικοδόμημα. Ένας είναι σίγουρα ο Σαββίδης. Εσείς οι ΠΑΟΚτσήδες τι θα περιμένατε απ΄ αυτόν; Μήπως να φτιάξει έναν Ολυμπιακό με ασπρόμαυρες φανέλες; Για σκεφτείτε το λίγο, πριν απαντήσετε… Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα το γουστάρετε!
(Παρά τις παθογένειές του, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Ολυμπιακός έχει ξεφύγει πολύ από τις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες. Είναι μια ομάδα, που μπορεί να αγοράζει καλούς παίκτες από έξω, μπορεί να πουλά με 12 εκατομμύρια τον Μήτρογλου στην Αγγλία και να αρνείται πρόταση 8 εκατομμυρίων από τη Νάπολι για τον Μανωλά. Δεν είναι τόσο εύκολα όλα αυτά, όσο νομίζετε).
Ξημερώνει η Κυριακή, που μάλλον θα δούμε το τελευταίο τοπικό ντέρμπι, μέχρι το επόμενο, που ίσως αργήσει και μάλιστα αρκετά. Πλησιάζοντας αυτό το παιχνίδι, είναι σα να έρχεται η παρακμή της ποδοσφαιρικής Θεσσαλονίκης ολοένα και πιο κοντά σου.
Ο Ηρακλής προσπαθεί ασθμαίνοντας, και με νέα ταυτότητα, να επιστρέψει, ο Άρης απειλείται με αφανισμό, ένας ΠΑΟΚ μπορεί να ελπίζει, αποκλειστικά και μόνο γιατί ήρθε στο διάβα του αυτός ο άγιος άνθρωπος και τον έσωσε.
Για να είμαι ειλικρινής, εμένα ο Άρης θα μου λείψει, όπως μου λείπει κι ο Ηρακλής. Κι αυτό δεν χρειάζεται πολύ μεγάλη ανάλυση.
Ξέρω ότι σε πολλούς ΠΑΟΚτσήδες δεν θα λείψουν καθόλου, αλλά το λιοντάρι δεν θα ήταν ο βασιλιάς της ζούγκλας, αν είχε να ανταγωνιστεί μόνο με μύγες και βατραχάκια.
Υ.Γ. Ο ΠΑΟΚ πάει να κατακτήσει το πρωτάθλημα στην κατηγορία Κ20, αν και είμαι 100% βέβαιος ότι γι΄ αυτούς που κουμαντάρουν τις υποδομές, αλλά και για τον Ίβιτς, το βασικό ζητούμενο είναι να παράγουν καλούς παίκτες και σωστούς χαρακτήρες, γιατί μόνο αν υπάρχει αυτός ο συνδυασμός, μπορεί να παίξει κανείς ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο. Χαίρομαι για τον Ίβιτς, γιατί μπορεί αρκετοί να μην τον γουστάρατε όταν έπαιζε μπάλα, αλλά ξέρω ότι αγαπάει αυτό που κάνει, εδώ που το κάνει, και έχω την αίσθηση, ότι θα γίνει πολύ καλός προπονητής.
