Φαινομενικά, είναι μια είδηση, που αφορά κυρίως τους φίλους του Παναθηναϊκού και σχεδόν καθόλου τους φίλους άλλων ομάδων, που μπορεί να χαίρονται κιόλας.
Κι όμως, η αποχώρηση Αλαφούζου, αφορά όλο το ποδόσφαιρο στο σύνολό του κι είναι ένα ακόμη καμπανάκι (καμπανάρα, δηλαδή), για όλους, όσοι ενδιαφέρονται για το επίπεδο του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα.
Όσο περνάει ο καιρός, οι άνθρωποι, που έχουν πέντε φράγκα στην τσέπη (γιατί ο Αλαφούζος έχει) αποχωρούν από το ποδόσφαιρο. Κι εκεί φαίνεται η γύμνια του.
Αυτή τη στιγμή, έχουμε τρεις ομάδες με πλούσιους ιδιοκτήτες, που χρηματοδοτούν χωρίς πρόβλημα, κι άλλες δεκατρείς, που ζουν από τα έσοδά τους. Που είναι, πλέον, μικρότερα από κάθε άλλη χρονιά. Ο κύκλος εργασιών ολοένα και συρρικνώνεται.
Είναι επιτακτική η ανάγκη να αναβαθμιστεί το περίφημο προϊόν, να μην εξαρτώνται οι ομάδες ΜΟΝΟ από τα χρήματα της NOVA (που κι αυτά θα μειωθούν περισσότερο). Να έρθει ο κόσμος στα γήπεδα, να υπάρχουν άμεσα (εισιτήρια) ή έμμεσα (μάρκετινγκ) οφέλη.
Όπως πηγαίνει το πράγμα, όταν μειωθούν κι άλλο τα τηλεοπτικά έσοδα, θα έχουμε ένα πρωτάθλημα ανάλογο της Βουλγαρίας, της Σερβίας ή της Αλβανίας.
Ειδικά, αν κάποια στιγμή μειωθεί η δυνατότητα χρηματοδότησης και στους τρεις μεγάλους, που αυτή τη στιγμή δεν έχουν πρόβλημα.
Το ποδόσφαιρό μας νοσεί, είναι δομημένο εντελώς λάθος, δεν παράγει τίποτα και είναι φοβερό, που ΚΑΝΕΙΣ δεν αναλαμβάνει μια πρωτοβουλία να το δυναμώσει ως προϊόν, να αυξήσει την διείσδυσή του στην αγορά και στην κοινωνία, να αυξήσει το κοινό του και τα έσοδά του.
Σήμερα μοιάζει με κάτι περιθωριακό, που λειτουργεί αποτρεπτικά για τη νέα γενιά, η οποία στρέφει αλλού το ενδιαφέρον της. Πόσοι νέοι στην Ξάνθη, στη Λάρισα, στα Γιάννενα, στο Αγρίνιο, στα Χανιά, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, ασχολούνται πια με το ποδόσφαιρο και περιμένουν γι΄ αυτό την Κυριακή;
Ολοένα και λιγότεροι…
Το ποδόσφαιρό μας χάνει πελάτες, δεν δημιουργεί καινούριους, κάποια στιγμή, θα φτάσει στον πάτο. Είναι σε καλό δρόμο.
(Από τη FORZA 23/09)
