Προς την σωστή κατεύθυνση κινείται η διοίκηση της ΚΑΕ Άρης που αντιλαμβάνεται πώς ο βασικός στόχος της παρουσίας της αυτή την στιγμή στην ομάδα δεν θα πρέπει να αφορά μόνο την διαχείριση του τμήματος αλλά και την δημιουργία συνθηκών που να ευνοούν την έλευση κάποιου ή κάποιων επενδυτών.
Ότι ισχύει για την ΠΑΕ ισχύει και για την ΚΑΕ: Δεν είναι δυνατόν εφ όρου ζωής τα επαγγελματικά τμήματα να περιστοιχίζονται από ανθρώπους που δεν έχουν την δυνατότητα να διευκολύνουν οικονομικά ούτε καν με μικροποσά μια ομάδα.
Στην ΚΑΕ ΠΑΟΚ ο Πρέλεβιτς το φωνάζει εδώ και δυο χρόνια πώς η ομάδα θέλει απαραιτήτως επενδυτή. Πρόσφατα άφησε να εννοηθεί πώς δεν επιθυμεί να παραμείνει για πολύ καιρό ακόμη και στην «καρέκλα» του προέδρου.
Εσχάτως το αντιλήφθηκε κι ο Λευτέρης Αρβανίτης και μάλιστα το είπε ξεκάθαρα (ότι στόχος είναι η έλευση επενδυτή) σε πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε. Αυτό είναι προς τιμήν του άσχετα αν τελικά θα στεφθούν ή όχι από επιτυχία οι προσπάθειες που ο ίδιος (αλλά και άλλοι) κάνουν για να προσελκύσουν κεφάλαια και επενδυτή.
Ο ρόλος μιας διοίκησης δεν είναι να κατακεραυνώνει μονίμως τους πρώην για όσα κακά της συμβαίνουν. Για να φτάσει η ομάδα εδώ που έφτασε είναι σαφές, είναι ξεκάθαρο κι από όλους αποδεκτό πώς ειδικά την τελευταία διετία η διοίκηση Δαμιανίδη (συμπεριλαμβανομένων και των μετόχων που παρακολουθούσαν αμέτοχοι) κάτι δεν έκανε σωστά.
Αυτός ευθύνεται για χρέη που δημιουργήθηκαν , για προσφυγές που κατατέθηκαν αλλά και για μια αλαζονική συμπεριφορά που πήγαζε από την πολυετή ενασχόληση του με την ομάδα. Το να ρίχνεις μονίμως σε κάθε ευκαιρία το «ανάθεμα» στους πρώην, το μόνο που πετυχαίνεις είναι να συντηρείς ένα κλίμα εσωστρέφειας.
Το να διεκδικείς ένα καλύτερο αύριο αναγνωρίζοντας πώς δεν έχεις “πάθος” για την “καρέκλα” το να αναγνωρίζεις πώς δεν τα ξέρεις όλα και πως ο Άρης πρέπει να κερδίσει την παρουσία ανθρώπων με οικονομική επιφάνεια για να δυναμώσει και να πετύχει κάτι καλύτερο από την 6η θέση που διεκδικεί και φέτος, είναι ένα βήμα, είναι ένα «βλέμμα» προς το αύριο.
