Kαι όμως πέρασαν 15 χρόνια! Από τότε που ο Θοδωρής Ζαγοράκης έπαιρνε το βαρύτιμο τρόπαιο από τα χέρια του τότε προέδρου της UEFA, Λέναρντ Γιόχανσον, και το σήκωνε με καμάρι και υπερηφάνεια στον ουρανό της Λισσαβώνας, πλημμυρίζοντας με ανείπωτη ευτυχία τους χιλιάδες Έλληνες φιλάθλους που είχαν… βάψει μπλε ένα σημαντικό κομμάτι της εξέδρας του “Ντα Λουζ”, αλλά και τους εκατομμύρια Έλληνες που παρακολουθούσαν από κάθε γωνιά του πλανήτη.
Δεκαπέντε χρόνια από τότε που η “μικρή” Εθνική Ελλάδας, που αποτελεί μία μικρή κουκίδα στον ποδοσφαιρικό χάρτη των εθνικών ομάδων της Ευρώπης, κατάφερε χάρη σε ένα “αγγελικό” γκολ (κόρνερ του Άγγελου Μπασινά και γκολ με κεφαλιά από τον Άγγελο Χαριστέα) να “υποτάξει” για δεύτερη φορά σε εκείνη τη διοργάνωση την διοργανώτρια Πορτογαλία και να ανέβει στον ποδοσφαιρικό Όλυμπο.
Δεκαπέντε χρόνια ακριβώς από τότε που ο Ότο Ρεχάγκελ έμπαινε για πάντα στις καρδιές των Ελλήνων ως “Ηρακλής” συμβάλλοντας τα μέγιστα στο να συντελεστεί ένα από τα μεγαλύτερα “θαύματα”, μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όχι μόνο στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, αλλά του αθλητισμού γενικότερα…
Και αυτό γιατί ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει τα “εφόδια” με τα οποία είχε ταξιδέψει εκείνη την περίοδο το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας στην Ιβηρική χερσόνησο:
Ήταν μόλις η δεύτερη παρουσία της “γαλανόλευκης” σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και πρώτη μετά από 24 χρόνια, αγνοούσε φυσικά την πρώτη νίκη της σε τέτοιο επίπεδο (1 ισοπαλία-2 ήττες ο μέχρι τότε απολογισμός), ενώ ήταν η πρώτη εμφάνιση σε μεγάλη διοργάνωση μετά την επώδυνη εμπειρία του Μουντιάλ του 1994, με τον απολογισμό των 3 ηττών σε ισάριθμα ματς με Αργεντινή, Βουλγαρία και Νιγηρία, καθώς και των 0-10 τερμάτων.
Ο τελικός ήταν επανάληψη του αγώνα της πρεμιέρας μεταξύ της Πορτογαλίας και της Ελλάδας (δεν είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο στις 11 προηγούμενες διοργανώσεις), όμως δυστυχώς για τους Ίβηρες και ευτυχώς για εμάς το σενάριο ήταν το ίδιο με αυτό της 12ης Ιουνίου: νίκη της Ελλάδας, και αυτή τη φορά μάλιστα με έπαθλο το βαρύτιμο τρόπαιο.
Μετά από τις Ισπανία και Γαλλία, ο Άγγελος Χαριστέας “πλήγωσε” και τους Πορτογάλους, με το γκολ του στο 57′ να είναι αρκετό για να ανεβάσει την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρώπης και να μπει στο πάνθεον της ιστορίας ως μία από τις εννέα μόνο χώρες που έχουν κατακτήσει Euro.
«Σήκωσε το τιμημένο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω…», τραγουδούσαν εκστασιασμένοι οι Έλληνες οπαδοί κι όταν ο Θοδωρής Ζαγοράκης πήρε το τιμημένο από τα χέρια του Λέναρντ Γιόχανσον (τότε πρόεδρος της UEFA) μαζί του σήκωσε κι όλη την Ελλάδα.
Κι αν έχουν περάσει 15 χρόνια από εκείνη την απίστευτη βραδιά, ακόμη την ίδια ανατριχίλα νιώθουμε όλοι βλέποντας τις εικόνες από εκείνη τη μαγική βραδιά… Γι’ αυτό θα νιώθουμε πάντα ευγνώμονες στον Ότο Ρεχάγκελ και στα 23 παλικάρια του….
