Ο Αλεξάντερ Μέτε, αρθρογράφος και επίσημος ανταποκριτής στη Βραζιλία της μεγάλης καθημερινής εφημερίδας Χάντελσμπλατ (Handelsblatt), έγραψε ένα κείμενο για την χειρονομία ανθρωπιάς του Γιώργου Σαμαρά στον αγώνα της Ελλάδας με την Ακτή Ελεφαντοστού.
“Στη σκιά της επικής μάχης των Ιππέων Ρόχιριμ (Ιταλία) ενάντια στους “Uruk-hai” (Ουρουγουάη) συνέβη ένα μικρό θαύμα. Οι μονίμως ξεγραμμένοι (και όχι μόνο για το ποδόσφαιρο) Έλληνες πάλεψαν με την καρδιά τους ενάντια στο φαβορί, την Ακτή Ελεφαντοστού, και κατάφεραν να μπουν για πρώτη φορά στην ιστορία τους σε νοκ-άουτ γύρο του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Όλα κρίθηκαν στις καθυστερήσεις (…) Ο Σαμαράς, με ψυχραιμία, μετέτρεψε σε γκολ το πέναλτι που κέρδισε ο ίδιος και “θάφτηκε” στις αγκαλιές των συμπαικτών του που πανηγύριζαν έξαλλα.
Και αμέσως μετά, ο Έλληνας στράικερ κάνει κάτι, το οποίο είναι βάλσαμο για την “ψυχή” του παιχνιδιού. Μια κίνηση, η οποία – μεταφορικά και όχι κυριολεκτικά – αφήνει μεγαλύτερο σημάδι απ’ ό,τι η δαγκωνιά ενός Σουάρεζ.
Αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα, ο Σαμαράς κατευθύνεται προς τον τερματοφύλακα της Ακτής, τον Μπάρυ, ο οποίος είναι – δικαιολογημένα – απαρηγόρητος (…), σκύβει από πάνω του, τον αγγίζει στο κεφάλι, που είναι χωμένο στο γκαζόν, και τον παρηγορεί. Το τι του είπε εκείνη τη στιγμή, δεν το γνωρίζουμε. Πιθανώς να μην έχει καν σημασία. Σημασία έχει το γεγονός ότι για τον Έλληνα “Σαμαρείτη”, εκείνη τη στιγμή, ο ηττημένος αντίπαλός του ήταν σημαντικότερος από ό,τι η προσωπική του επιτυχία. Κανείς δεν θα τον κακολογούσε αν δεν έκανε αυτή του την κίνηση. Την έκανε όμως.
Μια απλή χειρονομία ήταν, βέβαια, όχι βιβλική παραβολή. Όμως είναι κάτι παραπάνω από μια απλή υποσημείωση – είναι μια απόδειξη πως το ποδόσφαιρο δεν έχει χάσει ακόμα την “ψυχή” του”.
Δείτε ΕΔΩ το πρωτότυπο κείμενο.
